അപ്പൂപ്പന്‍ താടി

കാലമൊരജ്ഞാത കാമുകന്‍

2010-11-22T12:04:00.000+05:30

കാലമൊരജ്ഞാത കാമുകന്‍
ജീവിതമൊ പ്രിയ കാമുകി
കനവുകള്‍ നല്‍കും കണ്ണീരും നല്‍കും
വാരിപുണരും വലിച്ചെറിയും

ആകാശ പൂവാടി തീര്‍ത്തു തരും പിന്നെ
അതിനുള്ളില്‍ അരക്കില്ലം പണിഞ്ഞു തരും
അനുരാഗ ശിശുക്കളെയാ വീട്ടില്‍ വളര്‍ത്തും
അവസാനം ദുഖത്തിന്‍ അഗ്നിയിലെരിക്കും
കഷ്ടം....സ്വപ്നങ്ങളീ വിധം

കാണാത്ത സ്വര്‍ഗങ്ങള്‍ കാട്ടിത്തരും പിന്നെ
കനക വിമാനത്തില്‍ കൊണ്ടു പോകും
ഹൃദയമാം പൈങ്കിളിയെ പാടിയുറക്കും
ഒടുവിലോ മരുഭൂവില്‍ കൊണ്ടു ചെന്നിറക്കും
കഷ്ടം...ബന്ധങ്ങളീ വിധം..

(കാലചക്രം, ശ്രീകുമാരന്‍ തമ്പി, ദേവരാജന്‍ )

മീന്‍മുട്ടി : ഒരു യാത്രാക്കുറിപ്പ്..

2010-02-16T13:01:00.002+05:30

യാത്രകള്‍ പലപ്പോഴും ജീവിതത്തിലേക്ക് ആണ് .. ചോര്‍ന്നു പോകുന്ന ജീവിതം തിരിച്ചു പിടിക്കുവാന്‍ കൂടെയാണ് യാത്ര.. വയനാടോ, കണ്ടാലും കണ്ടാലും മതിവരാത്ത ഭീതിജനകമായ സൗന്ദര്യം പേറുന്ന യക്ഷിയും... വിളിക്കുമ്പോള്‍ പോകാതിരിക്കുവതെങ്ങിനെ? വയനാട്ടില്‍ കല്പറ്റയില്‍ നിന്നും 30 കിലോമീറ്റെര്‍ അകലെ മീന്‍മുട്ടി വെള്ളച്ചാട്ടം... കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ രണ്ടാമത്തെ വെള്ളച്ചാട്ടം... മഴ കഴിഞ്ഞ ഉടനെയാനെങ്കില്‍ അതീവ സുന്ദരിയാണീ വെള്ളച്ചാട്ടം.. അല്പം സാഹസികത ഉള്ള യാത്ര..

'എ' പടം കാണിച്ചു തന്ന ദൈവം...

2008-12-09T14:55:00.004+05:30

വെറുതെ ഇരുന്നു മുഷിയുന്നുണ്ടോ? ഇങ്ങോട്ട് അടുത്തിരിക്ക്.. ഞാനൊരു കഥ പറഞ്ഞു തരാം.. അധികം ഉറക്കെ പറയാന്‍ വയ്യ.. അയ്യേ, ഇവന്‍ ഇത്തരക്കാരനാണോ എന്ന് കേള്‍ക്കുന്നവര്‍ വിചാരിക്കും.. നിന്നോട് പറയാം.. നിനക്ക് എന്നെ നന്നായി അറിയുന്നതല്ലേ?

കഥ ഒരു 'എ' സിനിമ കാണാന്‍ പോയതിനെ പറ്റിയാണ്. ഞാന്‍ പഠിച്ചത് (?) മാഹി കോളേജില്‍ ആണെന്ന് നിനക്കറിയാമല്ലോ. അവിടെ SFI യും കവിതയും പ്രണയവും വോളി ബോളും സൌഹൃദങ്ങളും ഒക്കെയായി കഴിഞ്ഞ കാലം.. അവസാന വര്‍ഷ ബിരുദത്തിനു പഠിക്കുകയാണ് ഞങ്ങള്‍. ഈ അവസാന വര്ഷം എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ ഒരു വല്ലാത്ത വര്‍ഷമാണ്‌.. ഈ കാംപസ്സിനോട് വിട പറയണമല്ലോ എന്ന് ആലോചിക്കുമ്പോള്‍ നെഞ്ഞിലാകെ ഒരു കനം കേറും.. എല്ലാ എതിര്‍പ്പുകള്‍ക്കും അതിരുകള്‍ക്കും അപ്പുറം സൗഹൃദം പൂവിടര്‍ത്തും.. വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ കണ്ണ് നിറയുന്നത് എനിക്ക് മാത്രം അറിയാം.. പനിച്ചു വിറച്ച ആ ദിവസം പോലും കോളേജില്‍ വന്നു പോയിരുന്നു, ഞാന്‍.. ക്ലാസ്സില്‍ ഇരിക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും.. അധ്യാപകര്‍ക്ക് മൂന്നാം വര്‍ഷക്കാരോട് ഒരു പ്രത്യേക വാല്‍സല്യമായിരുന്നു.. ഈ ശല്യങ്ങള്‍ ഉടനെ ഒഴിഞ്ഞു പോകുമല്ലോ എന്നോര്‍ത്തിട്ടാണോ, അതോ ഇവരെ ഇനി കിട്ടില്ലല്ലോ എന്നോര്‍ത്തിട്ടാണോ എന്നറിയില്ല.. എന്തായാലും ഞങ്ങളുടെ മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥ നിങ്ങള്ക്ക് മനസ്സിലാവും .. നിങ്ങളും ഇതൊക്കെ കഴിഞ്ഞാണല്ലോ ഇവിടെ എത്തിയത്..

അങ്ങനെ ഒരു ദിവസം.. ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ക്ലാസ്സില്ല.. കുറുകി ഇരിക്കുവാന്‍ ഒറ്റ പെണ്‍കുട്ടിയെയും അന്ന് കിട്ടിയതുമില്ല.. ആകെ ബോറടി.. അങ്ങനെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ ജയപാലന്‍ (മത്തായി എന്ന് വിളിക്കും) പറഞ്ഞു:
'അഴിയൂര്‍ മുരുകനില്‍ നല്ല കഷണം തിരുകിയ ഒരു പടം കളിക്കുന്നുണ്ട്.. പോയാലോ?'
മുരുകന്‍ കുപ്രസിദ്ധമായ ടാക്കീസാണ്.. അവിടെ രണ്ടേ രണ്ടു തരം പടമേ വരൂ.. ഒന്നുകില്‍ ശബരിമല ശ്രീ അയ്യപ്പന്‍, അയ്യപ്പനും വാവരും തുടങ്ങിയ ഭക്തി സിനിമകള്‍.. അല്ലെങ്കിലോ ആദ്യപാപം, കാനനസുന്ദരി, തുള്ളത് വയസ്സ്, തളിര്പ്രായം തുടങ്ങിയ 'എ' പടങ്ങള്‍.. (കമ്പി പടങ്ങള്‍ എന്ന് പ്രാദേശികം) ഇടവഴിയിലൂടെ അര കിലോമീറ്റര്‍ നടക്കണം.. ഓല കൊണ്ടു മറച്ച, കരിമ്പനടിച്ച നിറം മങ്ങിയ തിരശ്ശീല.. തിരശീലയ്ക്ക് പിന്നിലെ ഓലച്ചുമരിന്റെ ഓട്ടയിലൂടെ വെളിച്ചം ചെറിയ ചെറിയ വട്ടങ്ങള്‍ തീര്‍ക്കും..

എല്ലാവരും അഭിപ്രായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞു :
ബിജോയ്‌ (പട്ട) : ഒരു പോലീസുകാരന്റെ മകന്‍ എന്ന നിലയില്‍ അവിടുന്നൊരു ബിറ്റ് കാണേണ്ടത് തന്നെ..
അമീര്‍ (എന്തുകൊണ്ടോ, ഇരട്ടപ്പെരില്ല) : അള്ളാ, പൊറുക്കണേ.. ഇതും കൂടി.. ഇതും കൂടി കണ്ടോട്ടെ.. പ്ലീസ്..
ദിനേശന്‍ (കരണ്ടി) : രാജേഷ് വരുമെങ്കില്‍ ഞാനും വരാം.. അല്ലെങ്കില്‍ അവന്‍ 'എ'പടത്തിന് പോയ ABVP ക്കാരനെ പറ്റി നോട്ടീസടിക്കും...
ഞാനാണെങ്കില്‍, അന്നുവരെ ഒരു 'എ' പടം കണ്ടിട്ടില്ല. കാണാന്‍ കൊതിയൊക്കെ ഉണ്ട്. എന്നാലും എന്തുകൊണ്ടോ (പേടികൊണ്ടാണോ, ആവോ) അന്നുവരെ അതൊന്നും കാണാന്‍ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ലായിരുന്നു..
ധൈര്യപൂര്‍വ്വം ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു.. ഇന്നു കണ്ടുകളയാം.. ഞാന്‍ എതിര്‍ക്കുമെന്നായിരുന്നു, എല്ലാവരും പ്രതീക്ഷിച്ചത്.
മത്തായി വന്നു എന്നെ കെട്ടിപിടിച്ചു.. സില്‍ക്ക് സ്മിത മാതൃകയില്‍ സീല്‍ക്കാരത്തോടെ ഒരു ഉമ്മയും..
പിന്നെ, അവന്‍ ഒരു കണ്ടീഷന്‍ വെച്ചു : ടിക്കറ്റ് സ്വന്തം സ്വന്തം... ഓ.കെ.?
അങ്ങനെ, ഞങ്ങള്‍ അഴിയൂരേക്ക് പോയി.. ബസ്സിറങ്ങി നടന്നു മുരുകന്‍ ടാക്കീസിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ സമയം ആയിട്ടില്ല.. ഒരു അര മണിക്കൂറെങ്കിലും കഴിയും, പടം തുടങ്ങാന്‍.. ആരുമില്ല, ആ പരിസരത്തെങ്ങും..
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: നമുക്കു ഇവിടെ ഇരിക്കാം.. അര മണിക്കൂറല്ലേ..
കരണ്ടി പരിഹസിച്ചു: പൊട്ടാ.. ആരെങ്കിലും കാണും.. നമുക്കു നടന്നാലോ? സമയത്തിന് മടങ്ങി എത്താം..
എല്ലാവരും സമ്മതിച്ചു.. ഞങ്ങള്‍ നടന്നു തുടങ്ങി.. നല്ല വെള്ള പൂഴി മണ്ണിലൂടെ വെയിലത്ത്‌ ഒരു നടത്തം.. എല്ലാവരും അവര്‍ മുന്പ് കണ്ട കമ്പി പടങ്ങളുടെ കഥയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നടന്നു..
'എന്നാലുണ്ടല്ലോ മോനേ, ആദിപാപത്തിലെ അഭിലാഷ തന്നെ ഒന്നാം നമ്പര്‍..'
'പോടാ ലയനത്തിലെ സില്‍ക്ക് എന്താ മോശമാണോ?'
'എടാ, കഷണം ഉണ്ടെങ്കിലേ ഞാന്‍ കാണാറുള്ളൂ.. മറ്റേതു ആര്‍ക്കു കാണണം?'
'കാണുന്നെങ്കില്‍ മറ്റേതു കാണണം, ഏത്? ബ്ലൂ..'
ഇങ്ങനെ പലതും ഞങ്ങള്‍ ചര്ച്ച ചെയ്തു..
ഒരു സ്ഥലത്തു എത്തിയപ്പോള്‍ മത്തായി പറഞ്ഞു: ഇനി തിരിച്ചു നടക്കാം.. ഒന്നരയ്ക്ക് കൃത്യത്തിനു എത്താം.. -------------- ന്മാര്‍ കഷണം ആദ്യം ഇട്ടാല്‍ നമുക്കു മിസ്സാകും..
അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ തിരിച്ചു നടന്നു തുടങ്ങി..
നട്ടുച്ച ആയതിനാല്‍ ഇടവഴിയില്‍ മറ്റാരും ഇല്ലായിരുന്നു.. ഒരു വളവു തിരിഞ്ഞപ്പോള്‍ മത്തായി കൈ വിരിച്ചുകൊണ്ട് പിന്നിലുള്ളവരെ തടഞ്ഞുനിര്‍ത്തി പറഞ്ഞു: ഡാ...
എല്ലാവരും അവന്‍ ചൂണ്ടിയ സ്ഥലത്തേക്ക് നോക്കി: പൂഴിമണ്ണില്‍ കുറച്ചു പണം കിടക്കുന്നു..
മത്തായി പണം എടുത്തു.. എണ്ണി നോക്കി. നാല്പത്തി അഞ്ചു രൂപാ.. പിന്നെ ഒരു റേഷന്‍ ബില്ലും..
റേഷന്‍ ബില്‍ നോക്കി മത്തായി മൊഴിഞ്ഞു: പാവം, ആരുടേതാണോ എന്തോ.., എന്റെ നാട്ടിലെ റേഷന്‍ കടയിലെ ബില്ലാ..
ചുറ്റുപാടും നോക്കി അവന്‍ പറഞ്ഞു: നമുക്കു 'എ' പടം കാണാന്‍ ദൈവം തന്നതാ, ഈ പണം.. ഇനി കൂടുതലായി വേണ്ട അഞ്ചു രൂപാ നമുക്കു അമീര്‍ തരും.. അല്ലെടാ..?
അമീര്‍ തല കുലുക്കി..
അങ്ങനെ ദൈവം തന്ന പണം കൊണ്ടു ഞങ്ങള്‍ പടം കണ്ടു..
കഷണം ഇടാന്‍ വൈകിയപ്പോള്‍ തീയറ്റര്‍ ഇളകി മറിഞ്ഞു, പിന്നെ കഷണം വന്നപ്പോള്‍ ശാന്തമായി.. എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിച്ചു പടം കണ്ടു...
പടം തീരുന്നതിനു മുന്പ് ഞങ്ങള്‍ പുറത്തിറങ്ങി.. വേഗം ബസ്സ് പിടിച്ചു, നാട്ടിലേക്ക്..
ദൈവം തന്ന പണത്തെ കുറിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ഒരുപാടു പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു..
അത് പറഞ്ഞു മത്തായിക്ക് മതിയാവുന്നില്ല..

ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന മത്തായി പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദനായി...
'എടാ..'
എല്ലാവരും ബ്രേക്കിട്ടപോലെ സംസാരം നിര്ത്തി...
'ആ റേഷന്‍ ബില്‍ ഏത് സ്ഥലത്തെയാ?'
'കടവത്തൂരെ' കരണ്ടി പറഞ്ഞു..
' അത് എന്റെ നാടല്ലെ?'
'അതെ.. എന്താടാ?'
'നിങ്ങള്ക്ക് 'എ' പടം കാണാന്‍ പണം തന്ന ദൈവത്തിന്റെ പേരു കേള്‍ക്കണോ?'
'...................'
'മത്തായി'

കുറെ നേരത്തേക്ക് ആരും ചിരിച്ചില്ല.. അന്തം വിട്ടു നിന്നുപോയ ഞങ്ങളെ ഒരു ചിരിയിലൂടെ മത്തായി തന്നെ താഴെ ഇറക്കി..

പിന്നെ ചിരിച്ചതാണ് ചിരി...

ഒരു സ്വപ്നക്കൊമ്പില്‍..

2008-11-13T11:40:00.000+05:30

സ്വപ്‌നങ്ങള്‍.. ഇത്രയും കാല്പനികമായ ഒരു പദം മലയാളത്തില്‍ വേറെ ഉണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് സംശയം ഉണ്ട്. സ്വപ്നം കാണാതവരായി ആരെങ്കിലും ഉണ്ടാവുമോ? ഇത്രയൊക്കെ പഠനങ്ങള്‍ സ്വപ്നങ്ങളെപ്പറ്റി വന്നിട്ടും ഇപ്പോഴും സ്വപ്നം എന്നത് ഒരു പിടികിട്ടായ്മയായി ഒടുങ്ങുന്നു.. എന്തൊരു ആശ്ചര്യമാണ് സ്വപ്നങ്ങളുടെ ലോകം! നിനച്ചിരിക്കാതെ അവര്‍, ആ സ്വര്‍ഗകുമാരിമാര്‍ കടന്നുവരും. ചിലപ്പോള്‍ നമുക്കു ഒരുപാടു പ്രതീക്ഷകള്‍ തന്നു പോകും... ചിലപ്പോള്‍ ഒരു ഞെട്ടല്‍.. ചിലപ്പോള്‍ ഒരു സാന്ത്വനം.. അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഒരു വിസ്മയം.. ഉണര്‍ന്ന ശേഷം ആ സ്വപ്നലോകം എവിടെപ്പോയി എന്ന് ആശ്ച്ചര്യപ്പെട്ട എത്രയോ പ്രഭാതങ്ങള്‍... അവളുടെ മുടിയിഴ പോലും ഞാന്‍ തെളിഞ്ഞു കണ്ടല്ലോ എന്ന് വിസ്മയപ്പെട്ട പ്രഭാതങ്ങള്‍..
ചെറുപ്പത്തില്‍ പേടിപ്പെടുത്തുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ ആയിരുന്നു.. ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്ക് സ്കൂളില്‍ പോകുകയാണ്. പാടം കടന്നു ഇടവഴിയിലേക്ക് കയറി.. കറുത്ത് വലിയ കരിമ്പനകള്‍ ഇരു വശത്തും.. വലിയ ഒരു കിടങ്ങിലൂടെ പോവുന്നതുപോലെ.. പെട്ടെന്ന് ഒരു ഭീമന്‍ പോത്ത്‌ എതിരെ പാഞ്ഞു വരും.. എങ്ങോട്ടും പോകാനാകാതെ ഞാന്‍ വിറച്ചു നില്ക്കും.. പെട്ടെന്ന് ഞാന്‍ ഞെട്ടി ഉണരും...
പിന്നെ കാണാരുണ്ടായിരുന്ന സ്വപ്നം ഇങ്ങനെയാണ്.. ഞാന്‍ ചെറിയ കുട്ടിയാണ്.. ഒറ്റയ്ക്ക് നടന്നുപോകുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്ന് ഒരു പൊട്ടക്കിണറ്റില്‍ കാല്‍തെറ്റി വീഴുന്നു.. കിണറ്റിലോ, നിറയെ നീരാളികളും, പാമ്പുകളും.. ഒരു കരച്ചില്‍ തൊണ്ടക്കുഴിയില്‍ കിടന്നു നിശ്ശബ്ദമാകും..
ഇനിയൊന്നു ഞാന്‍ ഒറ്റ തവണ മാത്രമെ കണ്ടിട്ടുള്ളു.. അച്ഛമ്മയും ഞാനും കത്തിക്കുവാന്‍ ഉണക്കില പെറുക്കുവാന്‍ സര്പക്കാട്ടിലേക്ക് പോയി.. അവിടെ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോള്‍ ഭീമാകാരനായ ഒരു കടവാതില്‍ അച്ഛമ്മയുടെ ഒരു കണ്ണ് കടിച്ചെടുത്തു പറന്നു പോയി.. അച്ഛമ്മ ആര്‍ത്തു വിളിച്ചു കരയുന്നു.. ഒരു കണ്ണില്‍ നിന്നും കണ്ണീരും മറ്റേ കണ്ണില്‍ നിന്നും ചോരയും...

പിന്നെ കുറെ കാലം സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ വരാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. വൈകിട്ടുവരെ കളിച്ചു ക്ഷീണിച്ചു കിടന്നാല്‍ ഗാഡമായ ഉറക്കമായിരിക്കും.. സ്വപ്നകുമാരിമാര്‍ കുറെ കാലത്തേക്ക് വന്നതേയില്ല...

പിന്നെ കലാലയ കാലം.. ഉണര്‍വ്വില്‍ ജീവിച്ചതിനേക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ സമയം കിനാക്കൊമ്പില്‍ ജീവിച്ച കാലം.. പ്രണയം മാത്രമല്ല, രാഷ്ട്രീയവും കുറെയൊക്കെ സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ചവിട്ടി നിന്നുകൊണ്ടായിരുന്നു. നല്ലൊരു നാളെ എന്ന സ്വപ്നം.. ''ഒരു നാള്‍ വരും, അന്ന് നീ, യെന്‍ സ്വരം മധുര സംഗീതമായറിഞ്ഞിടും .. ഒരു നാടുദിക്കും, അന്ന് നിന്‍ നോവ്‌ ഞാനെന്‍ നോവായറിഞ്ഞിടും..'' ഇങ്ങനെ വലിയ വലിയ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ കണ്ടു നടന്നു...

അന്ന് തുടങ്ങി പിന്നെ കുറേക്കാലം കണ്ട സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ക്ക് എണ്ണമില്ല.. അല്ലെങ്കില്‍ ജീവിതം തന്നെ ഒരു സ്വപ്നാടനം ആയി.. പരീക്ഷകളില്‍ കുറഞ്ഞു കുറഞ്ഞു വന്ന മാര്‍ക്കിന്റെ കണക്കുകള്‍ കണ്ടപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ അല്‍ഭുതമായി.. ഇവന് എന്ത് പറ്റി! രാവും പകലും എന്നില്ലാതെ സ്വപ്‌നങ്ങള്‍! സംസാരത്തിലും ചെയ്തികളിലും സ്വപ്നങ്ങളുടെ തത്വശാസ്ത്രം..

'അപ്രതീക്ഷിതമായത്‌ പ്രതീക്ഷിക്കുക' എന്നതാണ് മനുഷ്യ ജീവിതത്തിന്റെ പൊതു തത്വശാസ്ത്രം എന്ന് മനസ്സിലാക്കുവാന്‍ പിന്നെയും കുറെ കാലമെടുത്തു.. പ്രണയ സ്വപ്നങ്ങളെ കടലെടുത്തു.. പിന്നെ, ജീവിതം ഒരു പാടു നരച്ചുപോയി..

കുറച്ചു കാലം മുന്പ് ഞാന്‍ വീണ്ടും ഒരു സ്വപ്നം കണ്ടു..
വലിയ, പ്രാചീനമായ ഒരു ആശുപത്രി.. നരച്ച മഞ്ഞച്ചായം തേച്ച ചുമരുകള്‍.. ചെറിയ ശബ്ദം പോലും ചുമരുകള്‍ തട്ടി തട്ടി കളിക്കും. ഇരുളും വെളിച്ചവും ഇടകലര്‍ന്ന ഇടനാഴിയിലൂടെ അവര്‍ എന്നെ ഒരു സ്ട്രെച്ചറില്‍ കൊണ്ടുവന്നു operation theatre നു മുന്നില്‍ കിടത്തി.. അവര്‍ വാതില്‍ തുറക്കുന്നതും കാത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, മറ്റൊരു സട്രച്ചര്‍ എതിര്‍ഭാഗത്ത് നിന്നും വന്നു.. എന്റെ സമീപം തന്നെ നിര്ത്തി.. വേദന കൊണ്ടു പിളരുന്ന എന്റെ തല ചെരിച്ചു ഞാന്‍ നോക്കിയപ്പോള്‍! അവള്‍! അവള്‍!
അവള്‍ ചിരിക്കുവാന്‍ ആഞ്ഞപ്പോള്‍, വേദനകൊണ്ട് അവളുടെ ചിരി കോടിപ്പോയി..
ഹൃദയത്തില്‍ ആര്‍ത്തിരമ്പുന്ന കോടി തിരമാലകള്‍ക്കിടയില്‍ ഞാന്‍ എന്റെ വേദന മറന്നേ പോയി.. പിന്നെ ആ നരച്ച ചുമരുകള്‍ ഒരു വിങ്ങലിന്റെ ശബ്ദം തട്ടിക്കളിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങി..
ഒരു തവണ, ഒരു തവണ മാത്രമെ അവള്‍ എന്നെ നോക്കിയുള്ളൂ..
വാതില്‍ തുറന്നു.. എന്നെ അകത്തേക്കെടുത്തു.. കൂടെ കയറിയ എന്റെ ബന്ധുക്കള്‍ കൂട്ടമായി നിലവിളിച്ചു.. ഞാന്‍ മരിച്ചു പോയിരുന്നു..
പക്ഷെ പുറത്തുനിന്നും ഒരു നിലവിളി, അത് അവളുടെ ബന്ധുക്കളുടെതാണെന്നു എനിക്ക് മനസ്സിലായി..

ചുമരുകള്‍ തട്ടിക്കളിച്ച ആ വിങ്ങല്‍ ശബ്ദം എന്നെ വേട്ടയാടുന്നു... 'എങ്കിലുകള്‍' ക്ക് പ്രസക്തിയില്ലാത്ത കാലപ്രവാഹത്തില്‍ ഉത്തരമില്ലാത്ത ചില ചോദ്യങ്ങള്‍ കൊറിച്ചു കൊണ്ടു ഇവിടെ ഞാന്‍ ഇപ്പോഴുമുണ്ട്...

പുകവലി പുരാണം

2008-11-05T12:25:00.000+05:30

പുകവലിക്കാര്‍ ആകെ കുടുങ്ങുന്ന മട്ടാണ്.. കേന്ദ്രത്തിലെ ഡോക്ടര്‍ കൊണ്ടുപിടിച്ചു നിരോധനം കൊണ്ടുവന്നിരിക്കുന്നു. ആരും വലിക്കാത്ത ഒരു സുന്ദര ഭാരതം ആണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ സ്വപ്നം. പക്ഷെ, അപ്പോള്‍ ഒരു കുഴപ്പം വന്നു. പുകവലിക്കാര്‍ക്കും മനുഷ്യാവകാശം ഉണ്ടത്രേ. അതുകൊണ്ട് ആരെയും ശല്യപ്പെടുത്താതെ വലിക്കുവാന്‍ എല്ലാ കെട്ടിടങ്ങളിലും ഒരു 'പുകവലി ഇടം' ഇനി നിയമപരമായി നിര്‍ബന്ധമാവും. ആ ചെറിയ സ്ഥലം പുക പിടിച്ചു കരിഞ്ഞിരിക്കും..
-----
ഇതുകൊണ്ടും അരിശം തീരാഞ്ഞ് നമ്മുടെ അന്‍പുമണി ദേശീയ അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഒരു മദ്യനിരോധനം കൊണ്ടു വരുവാന്‍ പോവുകയാണത്രേ.. അവിടെയും മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നം വരും.. മദ്യപിക്കുവാനും ഒരു ഇടം എല്ലാ കെട്ടിടങ്ങളിലും ഉണ്ടാവുമെന്ന് കരുതാം.. ഭാരതം ഇനി സ്വര്‍ഗമാവും.. കാത്തിരിക്കാം..
-----
അച്ചാച്ചന്‍ ഒരു വലിയ വലിക്കാരനും കുടിക്കാരനും ആയിരുന്നു.. മൂപ്പര്‍ക്ക് വിശേഷിച്ചു ജോലി ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. വലിയ കറുത്ത ചുരുട്ട് എപ്പോഴും വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കും. പല തവണ ആയിട്ടാണ് ഒരു ചുരുട്ട് വലിച്ചു തീര്‍ക്കുക. കുറച്ചു പുക എടുത്ത ശേഷം ബാക്കി ചുരുട്ട് അച്ചാച്ചന്‍ ചെവിക്കു മുകളില്‍ വെക്കും. ആ പുകയ്ക്ക്‌ രൂക്ഷ ഗന്ധമാണ്. ഒടുവില്‍ സുഖമില്ലാതെ കിടപ്പിലായപ്പോള്‍ ചുരുട്ട് വലിക്കണമെന്ന് അച്ചാച്ചന്‍ വാശി പിടിച്ചു. വൈദ്യരുടെ സമ്മതത്തോടെ ചുരുട്ട് വലിക്കുവാന്‍ സമ്മതിച്ചു. അച്ഛമ്മ കത്തിച്ചു ചുണ്ടത്ത് വെച്ചുകൊടുക്കും. അച്ചാച്ചന്‍ ആസ്വദിച്ചു വലിക്കും.
-----
അച്ഛനും വലിയ വലിക്കാരനാണ്. ചെറുപ്പത്തില്‍, എനിക്ക് ഓര്‍മയുണ്ട്, അച്ഛന്‍ സിഗരറ്റ് കത്തിച്ചു വലിക്കുമ്പോള്‍ പുക കൊണ്ടു വളയങ്ങള്‍ ഉണ്ടാക്കി പറപ്പിക്കും. വെളുത്ത പുകയുടെ വളയങ്ങള്‍ മെല്ലെ മെല്ലെ വായുവില്‍ ലയിക്കുന്നത് കാണുവാന്‍ എന്തൊരു രസമായിരുന്നു.

രണ്ടു വര്ഷം മുന്പ് അച്ചന് പ്രഷര്‍ കൂടി, കാലിനു ഒരു വേദന തുടങ്ങിയ അസുഖങ്ങള്‍ കാരണം ഡോക്ടറെ കാണിച്ചപ്പോള്‍, ഡോക്ടര്‍ പറഞ്ഞു: 'ഇനിയും മക്കളുടെ കൂടെ ജീവിക്കണമെന്ന് ഉണ്ടെങ്കില്‍ പുക വലി നിര്‍ത്തണം.' പുക വലിയെ പറ്റി ഒരുപാടു കാര്യങ്ങള്‍ ആ ഡോക്ടര്‍ അന്ന് പറഞ്ഞു. എല്ലാം അച്ഛന്‍ അനുസരണയോടെ കേട്ടുനിന്നു. ഇനി പുകവലി നിര്‍ത്താം എന്ന് പറഞ്ഞു കേട്ടപ്പോള്‍ ഞങ്ങള്ക്ക് ആശ്വാസം ആയിരുന്നു.. ഡോക്ടറുടെ അടുത്ത് നിന്നും ഇറങ്ങി കാറില്‍ കയറിയപ്പോള്‍ കാറിന്റെ ഡാഷില്‍് വെച്ചിരുന്ന ഗോള്‍ഡ് ഫ്ലയ്ക്കിന്റെ മഞ്ഞ പെട്ടി ചുരുട്ടി ദൂരെ കളഞ്ഞു.. പിന്നെ തല ചായ്ച്ചു കിടന്നു.. ഒന്നും പറയാതെ..
പിന്നെ ഒരു രണ്ടാഴ്ചയ്ക്കു ശേഷം അമ്മ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു : 'നിന്റെ അച്ഛനോട് ഒരു രക്ഷയും ഇല്ല, പിന്നെയും വലിച്ചു തുടങ്ങി.. ഒന്നു പറഞ്ഞു നോക്ക്..'
എനിക്കറിയാമായിരുന്നു, അച്ഛനോട് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല, എന്ന്.. പല കാര്യങ്ങളിലും ഞാന്‍ അച്ഛനെ മനസ്സിലാക്കി വരികയായിരുന്നു.. എന്നാലും ഞാന്‍ പറഞ്ഞു, വലിക്കെണ്ടെന്നു.. അച്ഛന്‍ കനപ്പിചൊന്നു മൂളി..
ഇക്കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച പോയപ്പോള്‍ അച്ഛന്റെ മേശപ്പുറത്തു ഗോള്‍ഡ് ഫ്ലയ്ക്കിന്റെ ആ മഞ്ഞപ്പെട്ടി..
--------
ഞാന്‍ എന്നാണു വലിച്ചു തുടങ്ങിയത്? കുന്നമങ്ങലത്ത് വാടകയ്ക്ക് താമസിക്കുകയായിരുന്നു.. രണ്ടാം ക്ലാസ്സില്‍. അച്ഛന്‍ വലിച്ച ശേഷം മുറ്റത്തേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞ സിഗരട്ട് കുറ്റികളിലായിരുന്നു ആദ്യ പുകവലി പരീക്ഷണം. കിണറിന്റെ ആള്‍ മറയ്ക്കു പിന്നില്‍ ആരും കാണാതെ ഇരുന്നു കത്തിച്ചു വലിക്കും.. ഒടുവില്‍ അമ്മ കണ്ടു പിടിച്ചു.. അച്ഛനോട് പറയുകയും ചെയ്തു.. രണ്ടുപേരും കൂടി എന്നെ ഉപദേശിച്ചു.. നീ ചെറിയ കുട്ടിയാണ്, ഇങ്ങനെയൊന്നും പഠിച്ചു വെക്കരുത്, ഇതു ഒരു ചീത്ത ശീലമാണ്, എന്നൊക്കെ.. പിന്നെ അമ്മ അച്ഛനോട് പറയുന്നതും കേട്ടു, നിങ്ങള്‍ തന്നെയാണ് ഇതൊക്കെ കാണിച്ചു കൊടുക്കുന്നത്, എന്ന്.. പിന്നെ അത് എങ്ങിനെയോ നിന്നുപോയി.. പിന്നെയും കടലാസ് ചുരുട്ടി സിഗരട്ട് പോലെ ആക്കി വലിക്കുന്ന ഒരു ശീലം എനിക്കുണ്ടായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ ഓര്‍ക്കുന്നു.
---------
പുകവലി വിരോധി ആയിട്ടാണ് പ്രീ ഡിഗ്രി വരെ ഞാന്‍ കഴിഞ്ഞത്. പ്രീ ഡിഗ്രീ ക്ലാസ്സില്‍ വെച്ചു പുക വലിച്ച ഷാനവാസിന്റെ കയ്യില്‍ നിന്നും കത്തുന്ന സിഗരറ്റ് വാങ്ങി ചവിട്ടി അരച്ചത് ഈ ഞാന്‍ തന്നെയാണ്. അന്ന് ഷാനവാസ് എന്നെ ഒന്നും ചെയ്തില്ല.. അവന്റെ സ്വഭാവം വെച്ചു മുഖത്ത് ഒരു ഇടി കിട്ടേണ്ടത് തന്നെ ആയിരുന്നു..
മാഹിയില്‍ ഡിഗ്രിയ്ക്ക് ചേര്‍ന്നപ്പോള്‍ മനോജും സുനിലും ആയിരുന്നു, എന്റെ രണ്ടു പ്രിയ കൂട്ടുകാര്‍.. രണ്ടും വലിയന്മാര്‍.. സുനില്‍ നല്ല ഒന്നാന്തരം വലിയന്‍.. അങ്ങനെ ആ കൂട്ടുകെട്ടില്‍ ഞാനും വലിയനായി.. സാമ്പത്തിക പ്രശ്നം കാരണം ദിനേശ് ബീഡി ആയിരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ ബ്രാന്‍ഡ്. ഓരോ ഇന്റര്‍വെല്‍ വരുമ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ പുറത്തു പോയി വലിച്ചു വരും. ദിവസം ഒരു മൂന്നു നാല് ബീഡിയൊക്കെ വലിക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. അങ്ങനെ മൂന്നു കൊല്ലം.. ഒരു ദിവസം ഉച്ചയൂണു കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ നടന്നു വരുമ്പോള്‍ പെട്ടെന്നൊരു വളവില്‍ നിന്നും നാരായണേട്ടന്‍ മുന്നില്‍ ചാടി. അച്ഛന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്താണ്. ബീഡി കളയാന്‍ സമയം കിട്ടിയില്ല. കത്തുന്ന ബീഡി കൈവെള്ളയില്‍ മുറുകെ അടച്ചു പിടിച്ചു. നാരായണേട്ടന്‍ പോയിക്കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ കൈവെള്ളയില്‍ ചുവന്ന ഒരു ദ്വാരം.. പുകഞ്ഞുപോയി..
---------
ഡിഗ്രിയ്ക്ക് ശേഷം ഒരു പാരലല്‍ കോളേജില്‍ അധ്യാപക വൃത്തി .. അവിടെയും കിട്ടി വലിയന്മാരെ കൂട്ടുകാരായിട്ട്. പക്ഷെ, പരസ്യ വലി പറ്റില്ലല്ലോ, അധ്യാപകനല്ലേ..? ക്ലാസ്സൊക്കെ കഴിഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ വെറുതെ വെടി പറഞ്ഞിരിക്കുമ്പോള്‍ പുകയും കൂട്ടിനുണ്ടാകും.. പിന്നെ വീണ്ടും പഠിക്കുവാന്‍ തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ കിട്ടിയ കൂട്ടുകാരാകട്ടെ, സകല 'വൃത്തികേടും' കാണിക്കും, പക്ഷെ, പുകവലി ഇല്ല.. അങ്ങിനെ കുറച്ചൊക്കെ പുകവലിയില്‍നിന്നും അകന്നു നില്‍ക്കുവാന്‍ കഴിഞ്ഞു . പക്ഷെ, പുകവലി എന്നോടൊപ്പം തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു..
--------
എന്താണ് പുകവലിക്കുവാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഘടകം ? പുകവലി ഒരു ആവശ്യമായി എപ്പോഴാണ് തോന്നുന്നത് ? വെറുതെ ഇരിക്കുമ്പോള്‍ തോന്നും, ഒരു സിഗരറ്റ് വേണമെന്നു.. പഴയ കൂട്ടുകാരെ കാണുമ്പോള്‍ തോന്നും, ഒന്നു വലിക്കണമെന്ന്.. ചില ദിവസങ്ങളിലെ കൊണ്ടുപിടിച്ച ജോലിക്ക് ശേഷം തോന്നും, ഒന്നു തീ പിടിപ്പിക്കണമെന്ന്.. ആരെയെങ്കിലും കാത്തുകൊണ്ട് ഒറ്റയ്ക്ക് നില്‍ക്കുമ്പോള്‍ തോന്നും, ഒന്നു വലിക്കുവാന്‍.. മനസ്സില്‍ വല്ലാത്ത കലമ്പല്‍ ഉണ്ടാക്കുന്ന ചില അനുഭവങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം ഒന്നു വലിക്കുവാന്‍ തോന്നാറുണ്ട്.. അപ്പോഴൊക്കെ വലിക്കാറുമുണ്ട്..
വലിക്കുന്നത് കൊണ്ടു എന്താണ് ഒരാള്‍ക്ക്‌ കിട്ടുന്നത്? ഈ ജീവിതം പോലെ വെളുത്ത പുക വായുവില്‍ അലിഞ്ഞു പോകുന്നത് കാണുമ്പോള്‍ തോന്നുന്ന ഒരു സുഖമാണോ? ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതപ്പോള്‍ എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുവാന്‍ കിട്ടുന്നതിന്റെ സുഖമോ? പുകയിലയുടെ അംശം രക്തത്തില്‍ കലരുമ്പോള്‍ തലയ്ക്കു തോന്നുന്ന ലഘു ഭാവം തരുന്ന സുഖമോ? അതോ, ഒരു നിഷേധത്തിന്റെ, അംഗീകാരം പിടിച്ചു വാങ്ങുന്നതിന്റെ സുഖമോ?
എന്തായാലും, പുകവലിക്ക് ഒരു ഫിലോസഫി ഉണ്ടെന്നു ഞാന്‍ അനുഭവിക്കുന്നു.. അത് എന്റെ മാത്രം അനുഭവം ആയിരിക്കാം..
-------
ഫിലോസഫി മാത്രമല്ല, മറ്റു ചിലത് കൂടെ ഉണ്ടെന്നു കേള്ക്കുന്നു.. പുകവലിക്കുവാന്‍ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു DNA ഘടകം ഉള്ളതായി ഏതോ ഗവേഷകന്മാര്‍ കണ്ടെത്തിയത്രേ.. കൂടുതല്‍ പഠനം നടക്കുകയാണെന്നും അറിയുന്നു..
-------
'ആത്മാവിലേക്ക് ഒരു പുക ' എടുക്കുവാന്‍ വരുന്നോ, എന്റെ കൂടെ?

മനസ്സില്‍ ചോര വീണു പടരുമ്പോള്‍...

2008-11-01T17:00:00.000+05:30

വെളുത്ത പൂഴിമണ്ണില്‍ ചോരവീണ് ചുവക്കും... ബ്ലേഡ് കൊണ്ടു വരഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ ചുവന്ന വരകളിലൂടെ ഇപ്പോഴും കിനിയുന്ന ചോര തുള്ളികളുമായി ജീവനറ്റ ഒരു ശരീരം കൂട്ടിയിട്ട പഴന്തുണി പോലെ കിടക്കും.. എന്നാലും ലോകം തിരിഞ്ഞു കൊണ്ടേയിരിക്കും.. പുലരി വരും.. സന്ധ്യയാവും.. രാത്രിവരും.. അവന്‍ ഇല്ലാത്ത ലോകത്തും നാം നമ്മുടെ വിഹ്വലതകലുമായി ജീവിച്ചുകൊണ്ടേ ഇരിക്കും..
---------
മടപ്പള്ളി കോളേജില്‍ നിന്നും പ്രീ ഡിഗ്രി കഴിയുമ്പോള്‍ എനിക്ക് വെറുമൊരു ഫസ്റ്റ് ക്ലാസ് മാത്രമെ കിട്ടിയുള്ളൂ.. അത്രയേ അര്‍ഹത ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്നതിനാല്‍ വലിയ വിഷമം തോന്നിയില്ല. ഫിസിക്സ് പഠിക്കുവാന്‍ ആയിരുന്നു എന്റെ താത്പര്യം.. മടപ്പള്ളി കോളേജില്‍ കൂടിയ മാര്‍ക്ക് ഉണ്ടെങ്കിലേ ഫിസിക്സ് ഡിഗ്രിക്ക് അഡ്മിഷന്‍ കിട്ടുമായിരുന്നുള്ളൂ.. അങ്ങിനെയാണ് അന്ന് താരതമ്യേന പ്രശസ്തി കുറഞ്ഞ മാഹി കോളേജില്‍ ഫിസിക്സ് ഡിഗ്രിക്ക് ചേര്‍ന്നത്‌.. മടപ്പള്ളി വിട്ടുപോവാന്‍ വലിയ പ്രയാസം തോന്നിയിരുന്നു.. കാരണം, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട ചില സുഹൃത്തുക്കള്‍ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു..
മാഹിയില്‍ ആദ്യത്തെ ദിവസം ബസ്സിറങ്ങിയപ്പോള്‍ കണ്ട കാഴ്ച ശരിക്കും ഞെട്ടിച്ചു.. എപ്പോഴാണ് ചാലക്കരയ്ക്ക് അടുത്ത ബസ്സുള്ളത് എന്ന് ഒരാളോട് ചോദിക്കുമ്പോള്‍ അയാളുടെ ചുമലിനു മുകളിലൂടെ കണ്ട കാഴ്ച! മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ ഓരത്തുള്ള ഒരു പാറയിന്മേല്‍ ഒരു അറവുകാരന്‍ ഒരു പോത്തിനെ കശാപ്പ് ചെയ്യുകയാണ്.. പാതി അറുത്തിട്ട ആ ജീവി പിടയുന്നതും കഴുത്തിലെ മുറിവിലൂടെ ചോര ഒഴുകി പുഴയിലെ വെള്ളം ചുവക്കുന്നതും ആയിരുന്നു ആ കാഴ്ച.. ആദ്യത്തെ കാഴ്ച തന്നെ വല്ലാതെ മടുപ്പിച്ചു.. ക്ലാസ്സില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ മടപ്പള്ളിയിലെ ചില സഹപാഠികള്‍ കൂടെയുള്ളത് ഒരു ആശ്വാസം ആയി തോന്നി.. മാഹി കോളേജില്‍ നിന്നു തന്നെ പ്രീ ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞവരും ക്ലാസ്സില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. പട്ട എന്ന് വിളിക്കുന്ന ബിജോയ്‌, ഡെഡ് ബോഡി എന്ന് വിളിക്കുന്ന രതീശന്‍ തുടങ്ങിയവര്‍.. സ്വന്തം കോളേജ് എന്ന സ്വാതന്ത്ര്യം കൊണ്ടാവാം, അവര്‍ ഒരുതരം റാഗിങ്ങ് മനോഭാവത്തോടെയാണ് പെരുമാറിയത്.. എല്ലാവരെയും പരിചയപ്പെട്ടു ഒടുവില്‍ രതീശന്റെ അടുത്തെത്തിയ ഞാന്‍ ഞെട്ടിപ്പോയി! അവനെ മദ്യം മണക്കുന്നു.. മദ്യം മാത്രമല്ല, സിഗരറ്റിന്റെ രൂക്ഷമായ ഗന്ധവും.. ഫിസിക്സ് ക്ലാസ്സില്‍ പ്രതീക്ഷയോടെ എത്തിയ ഞാന്‍ ആകെ തണുത്തു പോയി..
ഒരുതരം വില്ലത്തരം നിറഞ്ഞ ഭാവത്തില്‍ അവന്‍ എന്റെ ചുമലില്‍ പിടിച്ചു ചോദിച്ചു: 'എന്താ വടകരക്കാരാ? ഒതേനനും കുങ്കിയ്ക്കും ഒക്കെ സുഖം തന്നെയല്ലേ?' എനിയ്ക്ക് ഇനി പൂഴിക്കടകന്‍ ആണ് പഠിക്കേണ്ടത്.. സഹായിക്കണം ..
ആദ്യ ദിവസങ്ങളില്‍ അവന്‍ ശരിയ്ക്കും ഒരു വില്ലന്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു.. ക്ലാസ്സില്‍ എപ്പോഴെങ്കിലും കയറി വരും.. തീരെ ശ്രദ്ധിക്കാതെ ക്ലാസില്‍ ഇരിക്കും.. എപ്പോഴെങ്കിലും ഇറങ്ങി പോവും.. പലപ്പോഴും മദ്യത്തിന്റെ മണം അവന് അകമ്പടി ആയി ഉണ്ടായിരുന്നു.. അവന് സ്വന്തമായി പുസ്തകം എന്ന് പറയുവാന്‍ പ്രീ ഡിഗ്രീ ക്ലാസ്സിലെ കെമിസ്ട്രി പ്രാക്ടിക്കല്‍ ഗൈഡ് മാത്രമെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. മൂന്നു വര്ഷത്തെ ഡിഗ്രി കാലയളവില്‍ അവന്‍ ആ ഓറഞ്ച് പുസ്തകം മാത്രം എടുത്താണ് കോളേജില്‍ വന്നിരുന്നത്.. ക്ലാസ്സില്‍ ഇരുന്നു അവന്‍ ചോദിക്കുന്ന ചില വിഡ്ഢി ചോദ്യങ്ങള്‍ക്ക് മുന്‍പില്‍ ചിരിക്കാതിരിക്കുവാന്‍ ഗൌരവക്കാരനായ സുകുമാരന്‍ മാഷ്‌ പോലും കഷ്ടപ്പെട്ടു. ലാബില്‍ അവനോടൊപ്പം പരീക്ഷണം ചെയ്യുവാന്‍ വിധിക്കപ്പെട്ട വിദ്യാര്‍ഥികള്‍ ക്ഷമയോടെ അവനെ സഹിച്ചു..
അവന്‍ എസ്.എഫ്.ഐ ക്കാരന്‍ ആയിരുന്നു. മാഹിയിലെ മാര്ക്സിസ്റ്റ് പാര്‍ട്ടിയുടെ പ്രവര്‍ത്തകര്‍ ആയിരുന്നു അവനും അവന്റെ നാട്ടിലെ കൂട്ടുകാരും.. കോളേജില്‍ SFI പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളില്‍ അവന്‍ സജീവമായി പങ്കെടുത്തു.. വടകരയിലെ പാര്‍ട്ടി പ്രവര്‍ത്തകരേക്കാള്‍ ആദര്‍ശ ധീരതയില്‍ അല്പം പിന്നിലായിരുന്നു, മാഹിയിലെ പ്രവര്‍ത്തകര്‍.. എന്നാലും അവര്‍ പ്രസ്ഥാനത്തിന് വേണ്ടി ത്യാഗം ചെയ്യുന്നതില്‍ ഒട്ടും പിന്നില്‍ ആയിരുന്നില്ല.. ( അന്ന്) മദ്യപാനതിനെതിരെ ഒരു തരം വല്ലാത്ത എതിര്‍പ്പ് ഞങ്ങളുടെ നാട്ടില്‍ പാര്ട്ടിക്കാര്‍ക്കിടയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മദ്യപാനിയായ രതീശന്‍ എന്ന SFI ക്കാരന്‍ എന്റെ മനസ്സില്‍ കലമ്പല്‍ ഉണ്ടാക്കി.

അധ്യാപകര്‍ അവനെ അവഗണിക്കുകയായിരുന്നു.. അവര്ക്കു മറ്റൊന്നും ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ലായിരുന്നു.. എന്നാലും ചില സ്വകാര്യ നിമിഷങ്ങളില്‍ അവരില്‍ ചിലര്‍ അവനോടു വല്ലാത്തൊരു വാല്‍സല്യത്തോടെ പെരുമാറുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. ഉയരം കൂടിയ ഞാന്‍ ഇരുന്നിരുന്ന പിന്‍ ബെഞ്ചില്‍ തന്നെ ആയിരുന്നു വരുമ്പോഴൊക്കെ അവനും ക്ലാസ്സില്‍ ഇരുന്നത്.. സ്വകാര്യമായ ഒരു കാര്യവും അവന്‍ പങ്കുവെക്കാരുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു നിഗൂഡത കാത്തു സൂക്ഷിക്കുവാന്‍ അവന്‍ എപ്പോഴും കരുതിയിരുന്നു.

കറുത്ത് ശോഷിച്ച ശരീരം.. അവന്റെ മീശ ചൈനീസ് സ്റ്റൈലില്‍ ആയിരുന്നു. അവന്റെ കറുത്ത ശരീരത്തില്‍ വെണ്ണീറു പോലെ ഒരു പൊടി പൊന്തി നിന്നു. വരകളുള്ള ഷര്‍ട്ട്‌ അലസമായി മുകള്‍ വശം തുറന്നിട്ടിരുന്നു. കറുത്ത പ്ലാസ്റ്റിക് ചെരുപ്പ് പലപ്പോഴും പൊട്ടി, തുന്നിയിരുന്നു. അനുസരണയില്ലാത്ത മുടി എപ്പോഴും അവന്‍ പുറകിലേക്ക് മാടി ഒതുക്കി കൊണ്ടിരുന്നു..
പ്രകടനങ്ങളില്‍ ഏറ്റവും പുറകില്‍ നില്ക്കുന്നത് പലപ്പോഴും ഞാനും അവനും ആയിരുന്നു.. അവന്‍ ഒരിക്കലും മുദ്രാവാക്യം ഏറ്റുവിളിക്കാരില്ലായിരുന്നു.. സമ്മേളനങ്ങളില്‍ ചര്‍ച്ചകളില്‍ ഒന്നും അവന്‍ പങ്കെടുക്കാറില്ല.. അവന്‍ പിന്നണിയില്‍ എല്ലാം ഭംഗിയാക്കുവാന്‍ ഓടി നടന്നു..
ഒരിക്കല്‍ SFI യൂനിറ്റ് ജോയിന്റ് സെക്രട്ടറി ആയിരുന്ന ഒരു സഖാവ് പഠനം മതിയാക്കി പോയി. അപ്പോള്‍ ഒഴിവു വന്ന ഭാരവാഹിത്വം നമ്മുടെ രതീശന് കൊടുക്കുവാന്‍ ഞാന്‍ പങ്കെടുക്കാതിരുന്ന ഒരു കമ്മിറ്റി ധാരണ ആയി. എന്നാല്‍, വിവരം അറിഞ്ഞ ഞാന്‍ അത് ശരിയല്ലെന്നും, ഒരു മദ്യപാനിയ്ക്ക് SFI ഭാരവാഹിത്വം കൊടുക്കരുതെന്നും വാദിച്ചു. മേല്‍ കമ്മിറ്റി എന്റെ വാദം അംഗീകരിച്ചു.. രതീശന് സ്ഥാനം നഷ്ടപ്പെട്ടു.. അവന്റെ സ്വഭാവം എന്നില്‍ പേടി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. എന്നാല്‍ പിറ്റേ ദിവസം എന്റെ അടുത്ത് വന്നു അവന്‍ പറഞ്ഞു: 'അല്ലെങ്കിലും അതൊന്നും നമ്മള്‍ക്ക് പറഞ്ഞതല്ലെടോ.. നീ പറഞ്ഞതു ശരിയാ.. എന്റെയും അഭിപ്രായം അത് തന്നെയാ.. ഭാരവാഹിത്വം എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ അതിന് ചില യോഗ്യതയൊക്കെ ഉണ്ട്.. എന്നെ എനിക്കറിയാം, നിനക്കു അറിയുന്നതിനേക്കാള്‍..'
പിന്നെ എപ്പോഴോ അവന്‍ കോളേജില്‍ കുറച്ചു കാലത്തേക്ക് വരാതായി.. ചിലപ്പോഴൊക്കെ കോളേജ് വിട്ടു ഞങ്ങള്‍ മാഹി പാലത്തില്‍ എത്തുമ്പോള്‍ അവന്‍ അവിടെ ഞങ്ങളെ കാത്തുനിന്നു.. ചില സൌഹൃദ സംഭാഷണങ്ങള്‍ക്ക് ശേഷം അവന്‍ പോവും..
ഒരിക്കല്‍ കോളേജിന് പുറകിലെ അക്കേഷ്യ കാറ്റില്‍ ഞങ്ങള്‍ ചിലര്‍ സൊള്ളി ഇരിക്കുമ്പോള്‍ അവനും വന്നു.. കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന്‍ കീശയില്‍ നിന്നും ഒരു ക്വാര്‍ട്ടര്‍ മദ്യം എടുത്തു മുന്നില്‍ വെച്ചു.. എല്ലാവര്ക്കും പേടി ആയി.. ആരെങ്കിലും കണ്ടാല്‍! വലിയ ശിങ്കങ്ങള്‍ പേടിച്ചു പിന്നോട്ട് മാറി.. അവന്‍ മറ്റേ കീശയില്‍ നിന്നും disposible ഗ്ലാസും എടുത്തു... ഒരു സിഗരട്ട് എടുത്തു ചുണ്ടില്‍ വെച്ച ശേഷം ഞാന്‍ വലിച്ചിരുന്ന ദിനേശ് ബീഡിയില്‍ നിന്നും അവന്‍ അത് കത്തിച്ചു.. അനന്തരം അവന്‍ അല്പാല്പമായി ആ മദ്യം മുഴുവന്‍ കുടിച്ചു... ഒരു അക്ഷരം അവന്‍ പറഞ്ഞില്ല.. ആരോടോ വാശി തീര്‍ക്കുംപോലെ.. പിന്നെ വേച്ചു വേച്ചു ആ കുന്നിറങ്ങി പോയി..

കോളേജിന് മുന്‍പിലെ കാറ്റാടി മരത്തണലില്‍ ഞാനും എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കൂട്ടുകാരിയും ഇരുന്നു.. പറഞ്ഞും പറയാതെയും ഏറെ നേരമായി ഇരിക്കുന്നു.. അത് വഴി പോയ രതീശന്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കിടയിലേക്ക് കയറി വന്നു.. 'എടാ, നിന്നോട് ഇതു പറയണമെന്ന് കുറേയായി വിചാരിക്കുന്നു.. വല്ലാതെയൊന്നും ജീവിതത്തില്‍ പ്രതീക്ഷിക്കരുത്.. എപ്പോഴും മനസ്സിനോട് പറയണം, നിരാശപ്പെടേണ്ടി വരും .. ശരിക്കും നിരാശപ്പെടേണ്ടി വരുമ്പോള്‍ അത് നിനക്കു ഒരു പിടിവള്ളിയാവും..' അത് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ എന്റെ കൂട്ടുകാരിയുടെ മുഖം കറുത്തു.. അവന്‍ അവളെ നോക്കിയതെ ഇല്ല.. പിന്നെ ഞാന്‍ ഞെട്ടിയത് ആ വാക്കുകളുടെ പ്രവാചക സ്വഭാവം അറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്, പിന്നെ..
---------------------------
രതീശന്‍ എപ്പോഴാണ് ഞങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നിന്നും ഇറങ്ങിപ്പോയതെന്നു ആരും അറിഞ്ഞില്ല.. കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ആ സാന്നിധ്യം തന്നെ ഞങ്ങള്‍ മറന്നു.. അധ്യാപകര്‍ ഹാജര്‍ വിളിക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ പേരു വിളിക്കാതെ ആയി.. കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം അവനെ പിന്നെ ചിലപ്പോള്‍ കോളേജിന് പുറത്തു കാണാറുണ്ടായിരുന്നു.. മൂന്നാം വര്‍ഷത്തിന്റെ പൊരിഞ്ഞ പഠനത്തിനിടയില്‍ പലപ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ അവനെ മറന്നു.. അങ്ങനെ കോളേജ് കാലം കഴിഞ്ഞു ജീവിതത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങി.. ഞാന്‍ അവനെ ഓര്‍ക്കാരെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. അവന്‍ എന്നില്‍ ഒന്നും അവശേഷിപ്പിചിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല..
------------------------------
കാലം കുറെ കഴിഞ്ഞു ..ഞങ്ങളില്‍ പലരുടെയും ജീവിതത്തെ കാലം പലതരത്തില്‍ മാറ്റി തീര്ത്തു.. പഴയ SFI യൂനിറ്റ് സെക്രെടറി ആയിരുന്ന പ്രവീണിന്റെ കല്ല്യാണത്തിന്റെ തലേ ദിവസം ഞാന്‍ നേരത്തെ തന്നെ അവിടെ എത്തി.. പഴയ കൂട്ടുകാരെ ഒക്കെ കാണാം എന്ന പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.. പക്ഷെ, പ്രതീക്ഷിച്ചവര്‍ ഒന്നും വന്നില്ല.. നേരം ഇരുണ്ടപ്പോള്‍, രതീശന്‍ വന്നു.. ഒറ്റയ്ക്ക്.. എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ അവന് ഏറെ സന്തോഷം ആയി.. കൂടെ ഇരുന്നു ഏറെ നേരം വര്ത്തമാനം പറഞ്ഞു. പിന്നെ അവന്‍ ആദ്യമായി സ്വന്തം ജീവിതത്തെ പറ്റി പറഞ്ഞു. രാജസ്ഥാനില്‍ നിന്നും മാര്‍ബിള്‍ ഇറക്കി വില്‍ക്കുന്ന പണിയാണ് അവന് അപ്പോള്‍.. നന്നായി പണം കിട്ടുമെന്നും, ജീവിതം വലിയ അല്ലലില്ലാതെ പോകുന്നുണ്ടെന്നും അവന്‍ പറഞ്ഞു.. ഇനി പെങ്ങളുടെ കല്ല്യാണം നന്നായി നടത്തി കഴിഞ്ഞാല്‍ ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞെന്നും, എന്നിട്ടുവേണം ജീവിച്ചു തുടങ്ങാനെന്നും അവന്‍ പറഞ്ഞു.. ഒരു പെണ്ണുകെട്ടണം, ഒരു വീട് വെക്കണം.. കൂടെ പഠിച്ച സീതയുടെ ഭര്‍ത്താവ് അവന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്താണെന്നും, അയാള്‍ മോശമല്ലാത്ത വെള്ളമടിക്കാരനാനെന്നും കൂടെ പറഞ്ഞുവെച്ചു, അവന്‍.. നേരം ഒരു ഒന്‍പതു മണി ആയപ്പോള്‍ അവന്‍ എന്നോട് പറഞ്ഞു: 'ഞാന്‍ ഒരിടം വരെ പോയി പെട്ടെന്ന് വരാം, എന്നെ നീ വീട്ടില്‍ വിട്ടു തരണം, നിന്റെ സ്കൂട്ടറില്‍..' ഞാന്‍ സമ്മതിച്ചു. പിന്നെ അവന്‍ വന്നത് പതിനൊന്നു മണിക്ക്.. നന്നായി മദ്യപിച്ചിരുന്നു.. ഒന്നു രണ്ടു പേര്‍ ശ്രമിചിട്ടാണ് അവനെ സ്കൂട്ടറിന്റെ പുറകില്‍ ഇരുത്തിയത്.. ഞാന്‍ അവനെ അവന്റെ വീടിലേക്ക്‌ കൊണ്ടുപോയി.. രണ്ടുമൂന്നു പ്രാവശ്യം അവന്‍ വീഴാന്‍ പോയി.. എങ്ങിനെയൊക്കെയോ അവനെ വീട്ടിനു മുന്നില്‍ എത്തിച്ചു.. വേച്ചു വേച്ചു പോയി അവന്‍ വീട്ടിനകത്ത് പോയി കയറുന്നത് വരെ ഞാന്‍ കാത്തുനിന്നു..
-------------------------------------
രണ്ടു മൂന്നു മാസങ്ങള്‍ക്കകം തലശ്ശേരിയിലെ കനകന്റെ കല്ല്യാണം.. അവനെ അവിടെ കണ്ടപ്പോള്‍ തന്നെ ഒഴിഞ്ഞു മാറാനാണ് തോന്നിയത്. എന്നാല്‍ അവന്‍ എന്നെ വിടാതെ കൂടെ നടന്നു.. അന്ന് ഒരു അബദ്ധം പറ്റിയതാണെന്നും, ഇനി പറ്റില്ലെന്നും, ഇന്നും തന്നെ വീട്ടില്‍ വിടണമെന്നും അവന്‍ ആവശ്യപ്പെട്ടു.. പ്രവീണിന്റെ വീട്ടില്‍ വെച്ചു കണ്ടപ്പോള്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന പ്രത്യാശ നിറഞ്ഞ രതീശന്‍ ആയിരുന്നില്ല അപ്പോള്‍.. അവന്‍ വീണ്ടും തന്റെ നിഗൂഡതയില്‍് ഒളിച്ചതായി എനിക്ക് തോന്നി.. അന്ന് പക്ഷെ, ഞാന്‍ അവനെ കാണാതെ രക്ഷപ്പെട്ടുകളഞ്ഞു..
-------------------------------------

രക്ഷപ്പെട്ടു എന്ന് എനിക്ക് വെറുതെ തോന്നിയതായിരുന്നു.. അവന്‍ എന്നെ വിട്ടതെയില്ല.. രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ ഒരു കൂട്ടുകാരന്‍ വിളിച്ചു പറഞ്ഞ വാര്‍ത്ത‍ എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു.. രതീശന്‍ ആത്മഹത്യ ചെയ്തു.. ശരീരത്തില്‍ മുഴുവന്‍ ബ്ലേഡ് കൊണ്ടു വരഞ്ഞു ചോര വാര്‍ന്നു മരിച്ചു... എന്താണ് കാര്യമെന്ന് ആര്ക്കും അറിയില്ല..
ശരിക്കും അന്ന് ഞാന്‍ ഉറങ്ങിയാതെ ഇല്ല.. സുനിലിനെ വിളിച്ചു ഈ കാര്യം പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അവന് വലിയ കുലുക്കമൊന്നും കണ്ടില്ല.. ഉള്ളില്‍ ഒരു കരച്ചില്‍ വിങ്ങി നില്ക്കുന്നത് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു..
----------------------------------
ചിലര്‍ അങ്ങിനെയാണ്.. അകലെയാണെന്നു തോന്നും. എന്നാല്‍ അവര്‍ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിനോട് ചേര്ന്നു നില്ക്കും.. അതെന്തൊരു അത്ഭുതമാണ്! ചില ഓര്‍മകളില്‍ ചോര കിനിയുന്നത് അങ്ങിനെയാണ്.. ഒരിക്കല്‍ ജോണ്‍ അബ്രഹാമിന്റെ പടത്തിന് കീഴെ കൊടുക്കുവാന്‍ അദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകള്‍ക്കായി തേടിയപ്പോള്‍ ജോണിനെ പരിചയം ഉള്ള ഒരാള്‍ പറഞ്ഞുതന്നു, ജോണിന്റെ വാക്കുകള്‍ : 'എന്നെ നിങ്ങള്‍ മദ്യപന്‍ എന്ന് വിളിക്കരുത്.. ഞാന്‍ കുടിച്ചുതീര്‍ത്ത മദ്യതിനെക്കാള്‍ കൂടുതല്‍ കണ്ണീര് ഞാന്‍ കുടിച്ചിട്ടുണ്ട്..' ഇതു ഏത് പുസ്തകത്തില്‍ വായിച്ചെടുക്കാം എന്ന് വിഡ്ഢിയായ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.. അയാള്‍ പറഞ്ഞു : ജോണിന്റെ ജീവിതത്തില്‍ നിന്നാണ് ഞാന്‍ ഇതു വായിച്ചെടുത്തത്..
-------------------------------
ജീവിതത്തിലെ നാടകം മറ്റേതൊരു നാടകത്തിനെക്കാളും വിസ്മയകരമാണ്..

വിനോദ യാത്ര അഥവാ ഒരു ഉമ്മ കിട്ടിയ കഥ

2008-10-07T01:35:00.005+05:30

ആറാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോഴാണ്, വൈക്കിലശ്ശേരി സ്കൂളില്‍ നിന്നും കന്യാകുമാരിയിലേക്ക് വിനോദയാത്രയ്ക്ക് പോയത് . ഞങ്ങള്‍ മുപ്പതോളം കുട്ടികളും ആണ്‍-പെണ്‍ അധ്യാപകരായി പത്തോളം പേരും. ഒരു വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ട് വടകരയില്‍ നിന്നും തീവണ്ടി കയറി.. പലരും ആദ്യമായിട്ടാണ് തീവണ്ടിയില്‍ കയറുന്നത്. തീവണ്ടി ആദ്യമായി കാണുന്ന ചിലരും ഉണ്ടായിരുന്നു. എങ്ങിനെ ആയാലും ഞങ്ങള്‍ നല്ല ഉല്ലാസതിമര്‍പ്പില്‍ ആയിരുന്നു.. വീട് വിട്ടു നില്‍ക്കുന്നതിന്റെ ഒരു അസ്കിത വല്ലാതെ എന്നെ വേട്ടയാടിയിരുന്നു എങ്കിലും കൂട്ടുകാരുടെ സന്തോഷത്തില്‍ അതൊക്കെ അലിഞ്ഞു പോയി. അധ്യാപകര്‍ ഒരു മൂലയില്‍ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു ചിരിച്ചു കൊണ്ടേ ഇരുന്നു. ഞങ്ങള്‍ കുട്ടികളോടൊപ്പം രാമകൃഷ്ണന്‍ മാഷും സ്കൂളിലെ പ്യൂണ്‍ ആയ ശങ്കരേട്ടനും..

ആയിടെ ഇറങ്ങിയ ഒരു സിനിമയിലെ പാട്ടുകള്‍ ആണ് ഞങ്ങള്‍ സംഘം ചേര്ന്നു പാടിക്കൊണ്ടേ പോയത്.. മുത്തേ.. വാ വാ, മുത്തം താ, താ, അമ്പിളി പോലെ ആമ്പല്‍ പോലെ, അഴകിന്‍ കതിരേ വാ വാ.. എന്ന പാട്ടും പിന്നെ ഒരു ഭക്തി ഗാനവും മാമാങ്കം പലകുറി കൊണ്ടാടി എന്ന ഗാനവും ഞങ്ങള്‍ പാടിയത് ഓര്‍മയില്‍ വരുന്നു..

ഏഴാം ക്ലാസ്സ് മുതല്‍ താഴോട്ടു നാലാം ക്ലാസ്സ് വരെ ഉള്ള കുട്ടികള്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഞങ്ങളുടെ സംഘത്തില്‍. കൂട്ടത്തില്‍ മുതിര്‍ന്നത് ഏഴാം ക്ലാസ്സുകാരി ഗീത ആണ്.. ഏറ്റവും ചെറിയവന്‍ ഞങ്ങള്‍ ചിന്നന്‍ എന്ന് വിളിക്കുന്ന സന്തോഷും.. ഭാസ്കരന്‍ മാഷ്‌ പറയും, ശ്രദ്ധിച്ചു പഠിച്ചു പഠിച്ചു ഗീത വലിയ അമ്മച്ചി ആയി എന്ന്.. ഏഴാം ക്ലാസ്സ് കാരി ആയിരുന്നെങ്കിലും ഗീത ഒരു പത്താം ക്ലാസുകാരിയാണെന്ന് കണ്ടാല്‍ തോന്നുമായിരുന്നു.. അവളുടെ കറുത്ത് മിന്നുന്ന ദേഹത്ത് കത്തുന്ന മഞ്ഞ ജാക്കറ്റുമിട്ടാണ് അവള്‍ വന്നിരുന്നത്.. ഉച്ചയ്ക്ക് സ്കൂള്‍ വിടുമ്പോള്‍ അവളുടെ മഞ്ഞ ജാക്കറ്റില്‍ നിന്നും പ്രതിഫലിക്കുന്ന വെളിച്ചം കൊണ്ടു സ്കൂളാകെ മഞ്ഞ നിറമാവും.. മിക്കവാറും ക്ലാസ്സുകളില്‍ തോറ്റു വീണ്ടും പഠിച്ചതിനാല്‍ ആണ് അവള്‍ ഇങ്ങനെ വലിയ പെണ്ണായത്.. ഗീതയ്ക്കു സമം മുതിര്‍ന്ന ചില കൂട്ടുകാരികളും അവള്‍ക്കു ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗീത സ്കൂളിലെ കായിക മല്‍സരങ്ങളില്‍ പലതിലും ഒന്നാമതായിരുന്നു.. അവള്‍ ഷോട്ട് പുട്ട് എറിയുന്നതിന്റെ അടുത്തുപോലും മറ്റുള്ളവര്‍ എറിഞ്ഞാല്‍ എത്താറുണ്ടായിരുന്നില്ല.. സബ് ജില്ലാ മല്‍സരങ്ങളില്‍ സ്കൂളിന് കിട്ടുന്ന സമ്മാനങ്ങളില്‍ പലതും ഗീതയും കൂട്ടുകാരികളും കൊണ്ടുവരുന്നത്‌ ആയിരുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഗീതയെ ഏഴാം ക്ലാസ്സില്‍നിന്നും ജയിപ്പിക്കാതതെന്നു ഞങ്ങള്‍ 'ജയന്‍്' എന്ന് വിളിക്കുന്ന പോക്കിരി സന്തോഷ് പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞങ്ങളൊന്നും അന്ന് വിശ്വസിച്ചില്ല.

ആ ഗീത ആയിരുന്നു ഞങ്ങളെ വിനോദ യാത്രയില്‍ നയിച്ചിരുന്നത്‌.. അവള്‍ ഒരു അമ്മയുടെയോ അല്ലെങ്കില്‍ ഒരു ചേച്ചിയുടെയോ ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ ഞങ്ങളെ ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.. എല്ലാവര്ക്കും ഭക്ഷണം പകുത്തു കൊടുത്തു, കൈ കഴുകുവാന്‍ കൂടെ പോയി, മൂത്രമൊഴിക്കുവാന്‍ കാവല്‍ നിന്നു.. അധ്യാപകര്‍ക്ക് വലിയ ഒരു സഹായം ആയി അവള്‍.. സ്കൂളില്‍ എന്നും അവളെ പുച്ഛിച്ചു പോന്ന അധ്യാപകര്‍ അവളോട്‌ സ്നേഹത്തോടും സഹാനുഭൂതിയോടും കൂടെ പെരുമാറുന്നത് കണ്ടു ഞങ്ങള്‍ കൌതുകം പൂണ്ടു. അവര്‍ അങ്ങനെ പെരുമാറിയത് തങ്ങളുടെ സല്ലാപങ്ങളില്‍ ഭംഗം വരേണ്ടെന്ന് കരുതി ആവണം.. ഉത്തരവാദിത്വം ഒക്കെ ഗീതയ്ക്കല്ലേ..

ഭാഗ്യം കൊണ്ടു എനിക്ക് ജനലിന്നടുത്ത ഒരു സീറ്റ് ആണ് കിട്ടിയത്. പതിവു പോലെ കുറച്ചു പാട്ടിനും ബഹളങ്ങള്‍ക്കും ശേഷം ഞാന്‍ എന്നിലേക്കൊതുങ്ങി പുറത്തേക്ക് കണ്ണ് നട്ടുകൊണ്ട് ഇരുന്നു.. പതിയെ രാത്രി വന്നു.. പുറത്തുനിന്നും അകത്തേക്ക് വന്നിരുന്ന വെളിച്ചത്തിന് പകരം തീവണ്ടിയിലെ മഞ്ഞ വെളിച്ചം പുറത്തെ ചെറിയ കരിങ്കല്‍ കഷണങ്ങളിലേക്ക് തെറിച്ചു വീണു കൊണ്ടിരുന്നു.. പല കൂട്ടുകാരും ഉറങ്ങാനുള്ള ഭാവമാണ്.. വണ്ടിയിലെ ഉള്ള സ്ഥലങ്ങളിലെല്ലാം ശങ്കരേട്ടന്‍ കുട്ടികള്‍ക്ക് ഷീറ്റ് വിരിച്ചുകൊടുത്തു.. സീറ്റിന്നടിയിലും മുകളിലും ഒക്കെ.. എല്ലാ കുട്ടികളെയും കിടത്തിയ ശേഷം ശങ്കരേട്ടന്‍ എന്നോട് ചോദിച്ചു, ഉറങ്ങണ്ടേ എന്ന്.. എനിക്കാണെങ്കില്‍ വീടിനെ കുറിച്ചു ഓര്‍ത്തപ്പോള്‍ ഉള്ള ഉറക്കവും പോയി.. ഞാന്‍ ഇപ്പോള്‍ ഉറങ്ങുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു..

മാഷന്മാരും ടീച്ചര്‍മാരും ഉറങ്ങാന്‍ കിടന്നു.. സ്കൂളിലെ ഇണക്കിളികള്‍ ആയ മുകുന്ദന്‍ മാഷും രോഹിണി ടീച്ചറും കിടക്കുന്നത് കണ്ടു ശങ്കരേട്ടന്‍ നെടുവീര്‍പ്പിട്ടു.. അവര്‍ കിടന്നിരുന്നത് വണ്ടിയിലെ സൈഡ് സീറ്റിനു മുകളിലെ നീളത്തിലുള്ള ബെര്‍ത്തിലായിരുന്നു.. ആ ബെര്‍ത്തിന് കഷ്ടി ഒരു ആള്‍ക്കുള്ള വീതിയെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. അവിടെ ഒരു തലയണയില്‍ തല വെച്ചു വിപരീത ദിശയിലേക്ക് കാല് വെച്ചുകൊണ്ടാണ്‌ അവര്‍ കിടന്നത്.. സത്യമായും ഞാന്‍ കേട്ടു, ശങ്കരേട്ടന്‍ പറഞ്ഞത്, ബെര്‍ത്തിന് വീതിയില്ലാഞ്ഞത് നന്നായി എന്ന്.. എന്റെ എതിര്‍വശത്തെ ജനലരികിലെ സീറ്റില്‍ ശങ്കരേട്ടന്‍ വന്നിരുന്നു..തലേക്കെട്ടില്‍നിന്നും ഒരു ബീഡിയെടുത്ത് പുകച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു..

ഇരുട്ടിലൂടെ മറ്റൊരു ഇരുട്ടിന്‍ കൂടായി വണ്ടി പാഞ്ഞുകൊണ്ടേ ഇരുന്നു.. കട കട.. കട കട.. എല്ലാവരും ഉറങ്ങിയപ്പോള്‍ ഞാനും ശങ്കരേട്ടനും ഉറങ്ങിയില്ല.. പുതിയ ബീഡി എടുത്തു കത്തിക്കുമ്പോഴൊക്കെ ശങ്കരേട്ടന്‍ ആ വീതി കുറഞ്ഞ ബെര്‍ത്തിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. ശങ്കരേട്ടന് ഉറങ്ങാന്‍ കഴിഞ്ഞതേയില്ല.. എനിക്ക് മൂത്രം ഒഴിക്കണമെന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ശങ്കരേട്ടന്‍ കൂട്ട് വന്നു. പോകുമ്പോഴും വരുമ്പോഴും അയാള്‍ ആ മെലിഞ്ഞ ബെര്‍ത്തിലെ തലയണയിലേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി. മൂത്രമൊഴിച്ചു തിരിച്ചുവന്നപ്പോള്‍ ജനലരികില്‍ ഞാനിരുന്ന ഇരിപ്പിടത്തില്‍ ഇരിക്കുന്നത് ആരെന്നറിയുവാന്‍ വിഷമം ഉണ്ടായില്ല.. ആ ഇരുട്ടിലും മഞ്ഞ ജാക്കറ്റ് പ്രഭ ചൊരിഞ്ഞു.. ഗീതയാണ്.. ജനലരികിലെ സീറ്റ് പോയ വിഷമത്തില്‍ ഞാന്‍ ഒന്നു നിന്നു.. 'ഇഞ്ഞി ഇവിടെ ഇരി.. കൊറച്ചേരം ഞാന്‍ കാറ്റു കൊള്ളട്ടെ..' ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ അടുത്ത് ഞാനിരുന്നു.. വിയര്‍പ്പിന്റെ രൂക്ഷ ഗന്ധം അവളെ പൊതിഞ്ഞിരുന്നു.. ഇരുട്ടില്‍ നിന്നും കണ്ണ് വലിച്ചെടുത്തു അവള്‍ ചോദിച്ചു: 'ഇഞ്ഞി എന്താ ഒറങാഞ്ഞത്?'
'ഒറക്കം വന്നില്ല'
'എന്താ, ഇന്റെ ഓള് പെറ്റു കെടക്കുന്നുണ്ടോ?' എന്ന് ചോദിച്ചു അവള്‍ ഉറക്കെ ചിരിച്ചു...
'.............'
പഴയ സീറ്റ് പോയ ദേഷ്യത്തില്‍ ചോദിച്ചു : 'ഇനിക്ക് കെടന്നു ഒറങിക്കൊറോ? എന്റെ സീറ്റ് എനക്ക് താ..'
അതിന് മറുപടി പറയാതെ അവള്‍ പറഞ്ഞു: 'തണുത്ത കാറ്റു കൊണ്ടു ജലദോഷം വെരുത്തണ്ട..' എന്നിട്ട് അവളുടെ മടിയിലേക്ക്‌ ചൂണ്ടി 'ഇവിടെ തല വെച്ചു കിടന്നോ' എന്ന് മടിയില്ലാതെ പറഞ്ഞു.. അവള്‍ക്കു മടി തോന്നേണ്ട കാര്യമില്ലല്ലോ, ഞാന്‍ ശരാശരി വലുപ്പക്കാരന്‍ മാത്രമായ ഒരു ആറാം ക്ലാസ്സുകാരന്‍ ആയിരുന്നല്ലോ.. പക്ഷെ, എനിക്ക് മടി തോന്നി.. ഞാന്‍ ദൃഡമായി കുത്തനെ ഇരുന്നു.. ഉറക്കം വന്നത് പോലും ഞാന്‍ അറിഞ്ഞില്ല..
*****************

രാത്രി ഏറെ വൈകിയപ്പോള്‍ മുഖത്ത് എന്തോ ഇഴയുന്നത്‌ പോലെ തോന്നിയതിനാലാണ് ഞാന്‍ ഉണര്‍ന്നത്.. പെട്ടെന്ന് തന്നെ എന്റെ അവസ്ഥ ഞാന്‍ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.. ഞാന്‍ ഗീതയുടെ മടിയില്‍ തല വെച്ചു കിടക്കുകയാണ്. മറുവശത്ത് ശങ്കരേട്ടന്‍ ഇരുന്നു ഉറങ്ങുകയാണ്.. നല്ല ഉറക്കം.. അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ ഞാന്‍ കണ്ടു.. ഗീതയും ഉറങ്ങുകയാണ്. അവളുടെ മുടി അഴിഞ്ഞു പരന്നു പറക്കുകയാണ്.. ആ മുടിയിഴകളാണ് എന്റെ മുഖത്ത് ഇഴഞ്ഞു നടക്കുന്നത്.. ചെറിയ വെളിച്ചത്തിലും അവളുടെ മുഖം മിന്നിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. മഞ്ഞ ജാക്കറ്റിന്റെ തുമ്പില്‍ കൊളുത്തിയിട്ട ഒരു പിന്ന് എന്റെ ചെവിയില്‍ ഇക്കിളിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.. എന്റെതല്ലാത്ത ഒരു പുതപ്പു എന്റെ മേല്‍ പുതച്ചിരുന്നു.

ഞാനൊന്ന് ഇളകുവാന്‍ പോലും ഭയപ്പെട്ടു.. അവള്‍ ഉണര്‍ന്നാലോ? എനിക്ക് പിന്നെ ഉറങ്ങുവാനെ കഴിഞ്ഞില്ല. എവിടെയോ വണ്ടി നിന്നു. അപ്പോള്‍ അവളുടെ വിയര്‍പ്പിന്റെ മണം എന്നെ ചൂഴ്ന്നു നിന്നു. നേരത്തെ തോന്നിയത് പോലെ രൂക്ഷ ഗന്ധമല്ല.. ഇപ്പോള്‍ ആ ഗന്ധത്തിനു ഒരു സുഖം.. വണ്ടി പുറപ്പെടുവാന്‍ വേണ്ടി ഒന്നു ഇളകിയപ്പോള്‍ അവള്‍ ഉണര്‍ന്നു.. മടിയില്‍ കിടക്കുന്ന എന്നെ ഉണര്‍ത്താതെ അവള്‍ അഴിഞ്ഞുകിടന്ന മുടി ഒതുക്കിക്കെട്ടി.. ഞാന്‍ ഉറക്കം നടിച്ചു കിടന്നു.. സ്ഥാനം തെറ്റിയ പുതപ്പു എന്റെ ദേഹത്തേയ്ക്ക് നേരെയാക്കി ഇട്ട് എന്റെ മുഖത്തുകൂടെ ആ വിരലോടിച്ചു അവള്‍ വീണ്ടും ചാഞ്ഞുകിടന്നു ഉറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി..
എനിക്ക് ഉറങ്ങാനേ കഴിഞ്ഞില്ല..
എന്താണ് എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത് എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായതെ ഇല്ല... പറയുവാനും പ്രകടിപ്പിക്കുവാനും കഴിയാത്ത എന്തൊക്കെയോ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞിരുന്നു... ആ വിയര്‍പ്പിന്റെ ഗന്ധവും ആ അരണ്ട വെളിച്ചവും, വണ്ടിയുടെ കട കട ശബ്ദവും, അഴിഞ്ഞു വീണു എന്റെ മുഖത്ത് ഇഴഞ്ഞുപോയ ആ മുടിയിഴകളും , പിന്നെയും എന്തൊക്കെയോ...
*********************
പിറ്റേന്ന് പകല്‍ ഞങ്ങള്‍ തിരുവനന്തപുരം ചുറ്റി കണ്ടു.. മൃഗശാല, പദ്മനാഭസ്വാമി ക്ഷേത്രം, കോവളം, വേളി... ഗീത രക്ഷാധികാരിയുടെ റോള്‍ വളരെ നന്നായി ഏറ്റെടുത്തു.. അവള്‍ എല്ലായിടത്തും ഊര്‍ജസ്വലയായി ഓടി നടന്നു.. ആ മഞ്ഞ ജാക്കറ്റ് ഞാന്‍ നോക്കുന്നിടതൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഒരു ഗീതയല്ല, നൂറു ഗീതമാരുള്ളതുപോലെ.. അവള്‍ പതിവുപോലെ എന്നെ നോക്കിയപ്പോള്‍, ഞാന്‍ പതിവില്‍ കവിഞ്ഞു അവളെ നോക്കി..
ഞങ്ങളുടെ അന്നത്തെ താമസം തിരുവന്തപുരത്തെ സ്കൌട്ട് ആസ്ഥാനത്ത് ആയിരുന്നു.. വൈകിട്ട് ഞങ്ങള്‍ അവിടെ എത്തി. ഡോര്‍മിറ്ററി പോലുള്ള ഒരു സംവിധാനം. എല്ലാരോടും കുളിക്കുവാന്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒഴിഞ്ഞു നിന്നു.. മടിയായിരുന്നു.. അപ്പോള്‍ അവള്‍ അതിലൂടെ തലയും തോര്‍ത്തിക്കൊണ്ട് വന്നു..
'ഇഞ്ഞി കുളിക്ക്ന്നില്ലേ? ഇന്നോട് പെശലായിട്ട് പറേണോ?'
'ഞാന്കുളിക്ക്ന്നില്ല'
അത് പറഞ്ഞതും അവള്‍ എന്റെ രണ്ടു കയ്യും കൂട്ടിപ്പിടിച്ച്‌ എന്നെ കുളിമുറിയിലേക്ക് വലിച്ചു കൊണ്ടുപോയി.. കുളിമുറിയുടെ അകത്തിട്ടു പുറത്തുനിന്നും പൂട്ടി.
'മര്യായിക്ക് കുളിച്ചോ.. തോര്‍ത്ത് ഞാന്‍ കൊണ്ട്വരാം..'
അല്‍പ സമയത്തിന് ശേഷം അവള്‍ തിരിച്ചെത്തി.
'ഇന്റെ തോര്ത്തൊന്നും ഞാന്‍ കാണുന്നില്ല. ഇതെടുത്ത് കുളിച്ചോ' എന്ന് പറഞ്ഞു അവളുടെ തോര്‍ത്ത്‌ വാതിലിനു മുകളില്‍ നിവര്‍ത്ത് ഇട്ടു. കരിമ്പനടിച്ചു മുഷിഞ്ഞു പിഞ്ഞിയ ഒരു തോര്‍ത്ത്‌.. ഞാന്‍ കുളിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. തല തോര്ത്തുമ്പോള്‍ ഏതോ ഒരു സോപിന്റെ മാസ്മര ഗന്ധം എന്നെ പിടികൂടി.. അല്ല, സോപിന്റെത് മാത്രമല്ല, എണ്ണയുടെയും കൂടെ.. അവളുടെ വിയര്‍പ്പിന്റെയും കൂടെ..
വാതില്‍ അല്പം തുറന്നു തല പുറത്തിട്ടു നോക്കിയപ്പോള്‍, ഇല്ല, ആരുമില്ല..
വേഗം എന്റെ ബാഗ് ഇരിക്കുന്ന ഇടത്തു എത്തി.. ആ മുഷിഞ്ഞ തോര്‍ത്ത്‌ മടക്കി ഒരു പത്രത്താളില്‍ പൊതിഞ്ഞു ബാഗിന്റെ അടിയില്‍ വെച്ചു.. യാത്രയ്ക്ക് പോകുവാന്‍ അച്ഛന്‍ വാങ്ങി തന്ന നീല പൂക്കളുള്ള പുതിയ തോര്‍ത്ത്‌ എടുത്തു തോളിലിട്ടു.. പെണ്‍കുട്ടികള്‍ താമസിക്കുന്ന മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.. മഞ്ഞ ജാക്കറ്റുകാരി ഒരു കൂട്ടുകാരിയുടെ മുടി പിന്നിയിടുകയാണ്.. ഞാന്‍ നീല പൂക്കളുള്ള ആ തോര്‍ത്ത്‌ അവള്‍ക്കു കൊടുത്തു..
'ഏ? എന്റെ തോര്‍ത്തെടെ? ഇതു ഇന്റെ തോര്തല്ലേ?'
'ഇന്റെ തോര്‍ത്ത്‌ ആ ഓവുചാലില്‍ വീണുപോയി.. പകരം ഇഞ്ഞി ഇതു എടുത്തോ ...'
മടിച്ചു മടിച്ചു അവള്‍ അത് വാങ്ങി തോളില്‍ ഇട്ടു..
അന്ന് രാത്രി അവിടെ ക്യാമ്പ് ഫയര്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. എല്ലാവരും എന്തെങ്കിലും കാണിക്കണം.. ഒന്നുകില്‍ പാട്ടു പാടണം, അല്ലെങ്കില്‍ കഥ പറയണം, അല്ലെങ്കില്‍ പ്രസംഗിക്കണം, അല്ലെങ്കില്‍ ഡാന്‍സ് ചെയ്യണം.. ഞാനും ഒരു കൂട്ടുകാരനും ഡാന്‍സ് കളിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.. ഡാന്‍സ് എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ഒരു തരം അസംസ്കൃത ഡാന്‍സ്.. തുടങ്ങിയപ്പോള്‍ തന്നെ എന്റെ കാല് ഒരു കല്ലിനോട് ഇടിച്ചു എനിക്ക് തുള്ളിക്കളിക്കാന്‍ പറ്റാതെ ആയി.. ഞാന്‍ മാഷന്മാരുടെ സമ്മതം വാങ്ങി ഒരു വശത്ത് പോയി ഇരുന്നു.. കാലും തടവിക്കൊണ്ട്..
അപ്പോള്‍ രക്ഷാധികാരിയുടെ അധികാരം വെച്ച് നമ്മുടെ മഞ്ഞക്കുപ്പായക്കാരി അടുത്ത് വന്നു.. 'എന്ത് പറ്റി..?'
ഞാന്‍ കാല് കാണിച്ചു കൊടുത്തു..
അവള്‍ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു പറഞ്ഞു..'വാ'
അവള്‍ എന്നെയും കൂട്ടി ആ റൂമിലേക്ക്‌ പോയി..
പുറത്തു എല്ലാവരും ആട്ടവും പാട്ടുമായി ആഘോഷിക്കുമ്പോള്‍, ഞങ്ങള്‍ മാത്രമായി ആ മുറിയിലെ അരണ്ട വെളിച്ചം പങ്കുവെച്ചു..
അവളുടെ ബാഗില്‍ നിന്നും കൊട്ടന്‍ ചുക്കാദി തൈലം എടുത്തു എന്റെ കാലില്‍ തേച്ചു തന്നു..
'വേദന കുറവില്ലേ?'
ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞു, ഞാന്‍ .
ഇനിയും വേദന കുറച്ചു തരാം എന്ന് പറഞ്ഞു അവള്‍ എന്റെ കാലില്‍ വേദനയുള്ള ഭാഗത്ത് ചുണ്ട് ചേര്‍ത്തു..
അനുസരണയോടെ നിന്ന എന്നെ അവള്‍ പിന്നെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.. ഞാന്‍ അവളുടെ കഴുത്തിനൊപ്പം ഉയരമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.. പിന്നെ..
നെറ്റിയില്‍ അവള്‍ ഉമ്മ വെച്ചു... പൊള്ളുന്ന ഒരു ഉമ്മ..
എന്തൊക്കെയോ മാസ്മര ഗന്ധങ്ങളില്‍ ഞാന്‍ എന്ന പതിനൊന്നുകാരന്‍ പയ്യന്‍ പൂത്തുലഞ്ഞു പോയി..
*****************
യാത്ര കഴിഞ്ഞു ഞാന്‍ എത്തിയത് കനത്ത പനിയുമായിട്ടായിരുന്നു. അഞ്ചു ദിവസം കിടന്നു. പിന്നെ സ്കൂളില്‍ പോയപ്പോള്‍ ആ മഞ്ഞ ജാക്കറ്റ് എവിടെയും കണ്ടില്ല. ഭാസ്കരന്‍ മാഷ്‌ അവളുടെ അയല്‍വാസിയായ എന്റെ ക്ലാസ്സിലെ ജ്യോതിയോടു ചോദിക്കുന്നത് കേട്ടു:
'ഗീതയ്ക്കു എന്ത് പറ്റി?'
'അവള്‍ ഇനി സ്കൂളില്‍ വരുന്നില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു'
'.........?'
'ഇനി വീട്ടുപണിക്ക്‌ പോവുകയാണത്രേ.., അമ്മയുടെ കൂടെ..'
പിന്നെ ഒരിക്കലും അവളെ കണ്ടില്ല..
***************
ആ പയ്യന്‍ ഒരു യുവാവായി.. ഒരു ദിവസം അവളുടെ നാട്ടിലൂടെ സ്കൂട്ടറില്‍ പോകുമ്പോള്‍ കറുകറുത്ത ഒരു പെണ്ണ് നടന്നു പോകുന്നു.. മഞ്ഞ ജാക്കറ്റും ധരിച്ചു..
സ്കൂട്ടര്‍ നിര്‍ത്തി ചോദിച്ചു. 'ഗീതയാണോ?'
അവള്‍ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു: ' ഏത് ഗീത?'
ഞാന്‍ എങ്ങിനെ പറഞ്ഞു കൊടുക്കും?

കണ്ട മുലകള്‍, കാണാത്ത മുലകള്‍...

2008-08-29T07:45:00.003+05:30

നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ വെച്ചു തോടന്നൂരില്‍ നടന്ന ബാലകലോല്‍സവത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ഗംഗാധരന്‍ മാഷാണ് ചിത്രകലയുടെ ആദ്യ പാഠം പറഞ്ഞു തന്നത്.. അതില്‍ പിന്നീട് കിട്ടിയ നിരവധി സമ്മാനങ്ങള്‍ കാരണമാവണം, ഒരു കലാകാരന്‍ എന്ന പേരു നാട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും അനുവദിച്ചു തന്നിരുന്നു. പിന്നെ നാട്ടില്‍ DYFI യുടെ ബോര്‍ഡുകളും പോസ്റെരുകളും എഴുതി എഴുതി നാടാകെ എന്റെ ആര്‍ട്ട് ഗാലറി ആയി മാറി, കുറച്ചു കാലത്തേക്കെങ്കിലും.. ഹൈ സ്കൂളില്‍ വെച്ചും കോളേജില്‍ വെച്ചും വീണ്ടും സമ്മാനങ്ങള്‍ കിട്ടി.. ഞങ്ങള്‍ നാട്ടില്‍ ഒരു കലാസമിതി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു.. 'സംഘം' എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്.. കലാ കായിക രംഗങ്ങളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയായിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍.. അന്നൊക്കെ 'കേരളോല്‍സവം ' വളരെ നന്നായി നടക്കാറുള്ള കാലമായിരുന്നു, അത്.. സംഘത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു ഞാന്‍ എല്ലാ വര്‍ഷവും കേരളോല്സവത്തില്‍് പങ്കെടുക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. പ്രധാനമായും പെന്‍സില്‍ ഡ്രോയിംഗ് , ക്ലേ മോഡെലിംഗ് , പെയിന്റിംഗ്, കഥ, ഉപന്യാസം തുടങ്ങിയവയിലാണ് പങ്കെടുക്കാറ്.. വരയില്‍ എല്ലായ്പ്പോഴും വള്ളിക്കാട്ടെ ബേബി രാജിനായിരുന്നു ഒന്നാം സ്ഥാനം.. ചിലപ്പോള്‍ എനിക്ക് രണ്ടാം സ്ഥാനം കിട്ടാറുണ്ടായിരുന്നു.. അതാകട്ടെ, ഒന്നും എന്റെ കഴിവ് കൊണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്നതു വിനയം കൊണ്ടല്ല, മറ്റുള്ളവര്‍ എന്നെക്കാളും മോശമായിരുന്നതിനാല്‍ ആയിരുന്നു എനിക്ക് സമ്മാനം കിട്ടിയിരുന്നത് .. പക്ഷെ, ഈ ചെറിയ സമ്മാനങ്ങള്‍, ആത്മവിശ്വാസക്കുറവിന്റെ ആള്‍രൂപമായിരുന്ന എനിക്ക് പലപ്പോഴും മൃതസന്ജീവനിയായിട്ടുണ്ട്..
*******************************
അത്തവണ ഞാന്‍ ക്ലേ മോഡെലിംഗ് മല്‍സരത്തിന്‌ പങ്കെടുക്കുവാന്‍ വള്ളിക്കാട് യു.പി. സ്കൂളില്‍ എത്തി. സ്ഥലത്തെ പ്രധാന സംഘാടകനും നാടക സംവിധായകനും നടനും ചിത്രകാരനും സര്‍വോപരി അധ്യാപകനും ആയ രാഘവന്‍ മാഷാണ് മല്‍സരത്തിന്റെ വിഷയം തന്നത്. 'മാതൃ സ്നേഹം' എന്നതായിരുന്നു വിഷയം. മത്സരം തുടങ്ങി. എല്ലാവരും മണ്ണ് കുഴച്ചൊരുക്കി പണിയാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ ബേബി രാജിന്റെ പ്രവൃത്തി കാണുകയായിരുന്നു. അതൊന്നു കാണേണ്ടത് തന്നെയാണ്.. ചെറിയ കത്തിയും വിരലുകളും ചെറിയ ഒരു ഈര്‍ക്കിലും കൊണ്ടു കളിമണ്ണില്‍ കവിത വിരിയിക്കുകയാണ് അവന്‍.. ഒരു അമ്മയുടെ മടിയില്‍ മുലയുണ്ട് കിടക്കുന്ന ഒരു കുസൃതി കുട്ടന്‍. ഏകദേശം എല്ലാവരും അത് തന്നെ ആണ് ചെയ്യുന്നത്.. എനിക്കാണെങ്കില്‍ ഈ പണിയില്‍ അത്രയ്ക്ക് വൈദഗ്ധ്യം പോരാത്തതിനാല്‍, എന്ത് ചെയ്യുമെന്നായി, ഞാന്‍..

ഒരു ആശയം തോന്നി.. അത് ഇതായിരുന്നു : ഭൂമിയോളം വലിയ ഒരു മുല.. മുകളില്‍ എഴുന്നു നില്ക്കുന്ന മുലക്കണ്ണ്.. ജീവിതാസക്തി പൂണ്ട മനുഷ്യന്‍ ശിശുരൂപത്തില്‍ ആ മുലക്കണ്ണിലേക്ക് എത്തിപ്പിടിക്കുവാന്‍ ആയുന്നു.. എനിക്ക് തന്നെ ഒരു ആത്മവിശ്വാസം തോന്നി. ഞാന്‍ തുടങ്ങി. ഒത്ത ഗോളാകൃതിയില്‍് ഒരു മുലയുണ്ടാക്കി ... ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ രൂപം.. നന്നായി മിനുക്കിയെടുത്തു. കണ്ടപ്പോള്‍ തെല്ലു അഭിമാനം തോന്നി. കാരണം എന്റെ വര്‍ക്കായിരുന്നു, വ്യത്യസ്തത പുലര്‍ത്തിയത്‌. പണി തീര്ത്തു കൈ കഴുകി ഫലം കാത്തിരുന്നു.. പക്ഷെ, പതിവു പോലെ എനിക്ക് രണ്ടാം സ്ഥാനം തന്നെ. ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നി.. ബേബി രാജിനെ അഭിനന്ദിച്ചു ഞാന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അപ്പോള്‍, രാഘവന്‍ മാഷുണ്ട് മാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍ നില്ക്കുന്നു. എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ അടുത്ത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:

'എടാ, കലാകാരനാണെന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നാല്‍ പോര, നിരീക്ഷണം വേണം.. പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള്‍ കൊണ്ടു അറിയുന്നതെല്ലാം കലാകാരന്‍ മനസ്സിലെക്കെടുക്കും.. ആ മനസ്സില്‍ നിന്നാണ് കല വരേണ്ടത്..'

സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ഞാന്‍ തിരിച്ചു കയറി.. എന്താണ് രാഘവന്‍ മാഷ്‌ ഉദ്ദേശിച്ചത്? പേര് കേട്ട ഒരു നിഷേധിയായ മാഷോട് ഒന്നും ചോദിക്കുവാന്‍ ധൈര്യം വന്നില്ല. വൈകുന്നേരം വരെ അവിടെ തിരിഞ്ഞു കളിച്ചു പോകാന്‍ നേരം നോക്കിയപ്പോള്‍ രാഘവന്‍ മാഷ്‌ പുറത്തു റോഡരികില്‍ ഒരു തടിപ്പുറത്തു ഇരുന്നു സിഗരട്ട് വലിക്കുകയാണ്‌. എന്നെ തന്നെയാണ് നോക്കുന്നതെന്നും, മുഖത്തുള്ളത്‌ ഒരു പുഞ്ചിരിയാണെന്നും ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം ഞാന്‍ മാഷുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നോട് അടുത്തിരിക്കുവാന്‍ പറഞ്ഞു. പിന്നെ പതിയെ എന്നോട് ചോദിച്ചു:

' ഞാന്‍ പലതരം മുലകള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. എന്നാല്‍ നീ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച തരത്തില്‍ ഒരെണ്ണം ഞാന്‍ ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല.. നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോടാ? അല്ലെങ്കില്‍ നീ ഏതെങ്കിലും മുല ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?'

മടിച്ചു മടിച്ചു ഈ പതിനെട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു : 'കണ്ടിട്ടില്ല മാഷേ..'
നിനക്കെത്ര വയസ്സായി എന്ന് മാഷ്‌ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനെന്റെ വയസ്സ് പറഞ്ഞു.
അനന്തരം മാഷ്‌ 'അയ്യേ' എന്ന് മൂക്കത്ത്‌ വിരല്‍ വെച്ചു.. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു :'പോടാ.. പോടാ.. '
***************************
വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ മാഷുടെ 'അയ്യേ' എന്ന കളിയാക്കല്‍ മനസ്സില്‍ കിടന്നു കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അന്നുവരെ അനാവൃതമായ മുലകള്‍ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നത് സത്യം തന്നെ. പക്ഷെ, അത് ഇത്രയും വലിയ പ്രശ്നമാണ് എന്ന് തോന്നിയിരുന്നില്ല . മുലകള്‍ കാണേണ്ടതുതന്നെയാണ് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി.. ചുരുങ്ങിയത് ഒരു കലാകാരന്‍ എന്ന നിലയ്ക്കെങ്കിലും മുലകള്‍ കാണേണ്ടതുണ്ട്. മുലകള്‍ കാണാതിരിക്കുക എന്നത് വളരെ അസ്വാഭാവികമായ ഒരു കാര്യം തന്നെ.. കൂട്ടുകാരില്‍ ചിലരോട് ചോദിച്ചപ്പോള്‍, അവരൊക്കെ കണ്ടിട്ടുണ്ട് പലരുടെയും മുലകള്‍.. ആ കാഴ്ചകള്‍ അവര്‍ വിവരിച്ചു തന്നു.. ഏതായാലും ഇനി കാണുക തന്നെ.. ഒരു അവസരവും ഇനി കളയില്ല എന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ എന്നെ ആരും കളിയാക്കണ്ട..

കണ്ണുകള്‍ മുലകള്‍ തേടി നടന്നു.. പ്രായം ചെന്നവരും കുപ്പായമിടാതവരുമായ മാതുവമ്മയുടെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും ചായപ്പോഞ്ഞി പോലുള്ള തൂങ്ങിയാടുന്ന മുലകള്‍ മുറ്റമടിക്കുമ്പോള്‍ ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും ആടുന്നത് കൌതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. ചെറുപ്പക്കാരികളായ കൊശവത്തികള്‍് വെയിലില്‍ തളര്‍ന്നു തലയില്‍ കലവും പേറി നടക്കുമ്പോള്‍, അവരുടെ ശോഷിച്ച മാറില്‍, അയഞ്ഞ ബ്ലൌസിന്നടിയില്‍ മുലകളുടെ ആകൃതിക്കുവേണ്ടി ഞാന്‍ പരതി.. സുന്ദരികളായ കൂട്ടുകാരികളെ കാണുമ്പോള്‍ കണ്‍ കോണിലൂടെ ഞാനവയെ നോക്കാതെ നോക്കി..കാണുന്ന ഇത്തിരിക്കാഴ്ച്ചകള്ക്കിടയില്‍് നിന്നും ഞാനെന്റെ ഭാവനയില്‍ അനാവൃതമായ മാറിടം കാണാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷെ, എനിക്ക് ഒരു മുല ശരിക്കും കാണാന്‍ ഏറെ കാലം ശ്രമിച്ചിട്ടും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ രാഘവന്‍ മാഷേ കാണുമ്പോള്‍ ഒരുതരം പേടി തോന്നിയിരുന്നു.. മാഷെങ്ങാനും ചോദിക്കുമോ, എടാ, നീ കണ്ടോ? എന്ന്?

അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ തിരുന്നാവായില്‍ പോയി.. അച്ഛന്റെ കൂടെ ഒരു ബലികര്‍മതിനായി പോയതായിരുന്നു.. പുലര്‍ച്ചെ തിരുന്നാവായയില്‍ എത്തി. ഒരു കര്‍മിയെ കണ്ടുപിടിച്ചു കര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്യാനായി അച്ഛന്‍ പുഴയില്‍ ഇറങ്ങി.. ഞാനും ഇറങ്ങി. നല്ല തണുപ്പുള്ള പുലര്‍കാലം. ഭാരതപ്പുഴ അവിടവിടെയായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ മണല്പ്പരപ്പില്‍നിന്നും മേലോട്ട് നോക്കിയപ്പോള്‍ കുഞ്ഞു വെള്ള മേഘങ്ങളെ സിന്ദൂരമണിയിച്ചു കൊണ്ടു പകല്‍ അകലെനിന്നും വരുന്നതു കണ്ടു.. മായികമായ ഒരു അന്തരീക്ഷം. അച്ചന് കര്‍മങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ നമ്മുടെ കര്‍മി അയാളുടെ പ്രാരാബ്ദങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.. അല്‍പസമയം കൊണ്ടു കര്‍മങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു . അയാള്‍ക്ക്‌ പൈസ കൊടുത്തു യാത്രപറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ മടങ്ങി. വണ്ടിക്കടുത്തെത്തി അച്ഛന്‍ വസ്ത്രം മാറുമ്പോഴേക്കും ഒന്നു നടക്കാമെന്ന് കരുതി ഞാന്‍ അരണ്ട വെട്ടത്തിലേക്കു നടന്നു.. ഒരു പത്തടിയെ നടന്നുള്ളൂ ... എന്നെ പിടിച്ചു കുലുക്കിക്കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ടു.. ഒരു ടെമ്പോ വാനിനകതുള്ള അരണ്ട മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍ ഒരു യുവതി വസ്ത്രം മാറുകയാണ്.. ബ്ലൌസ് ഇടാന്‍ വേണ്ടി ഉയര്‍ത്തിയ കൈകള്‍ താഴാനെടുത്ത ഒരു നിമിഷ മാത്രയില്‍ ഞാന്‍ അത് കണ്ടു.. ചെന്തെങ്ങിന്‍ ഇളനീര്‍ പോലത്തെ മുലകള്‍.. ശരിക്കും ഉരുണ്ടു എഴുന്നുനില്‍ക്കുന്ന മുലകള്‍.. അവയില്‍ നിന്നും മുലക്കണ്ണ് തുറിച്ചു നിന്നു.. ശരിക്കും ഞാന്‍ കളിമണ്ണില്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത അതെ മുല..കയ്യും കാലും കുഴയുന്നതുപോലെ തോന്നി.. ദൂരെ നിന്നും അച്ഛന്റെ വിളി കേള്‍ക്കുന്നത് ഒരു ഗുഹയില്‍നിന്നും വിളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.. അത്രയ്ക്ക് അമ്പരന്നു പോയിരുന്നു , ഞാന്‍.
*********************
അടുത്ത ഒഴിവുദിവസം ഞാന്‍ രാഘവന്‍ മാഷേ തിരഞ്ഞു ചെന്നു. മാഷ്‌ അടുത്തുള്ള ചായപ്പീടികയിലിരുന്നു ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു.. എനിക്കും ഒരു ചായക്ക് പറഞ്ഞ ശേഷം, എന്നോട് ചോദിച്ചു :
'എന്താടാ? '
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: 'മാഷേ, അത് മാഷ്‌ പറഞ്ഞതു ശരിയല്ല.. അത് ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയത് പോലെ തന്നെയാണല്ലോ..'
മാഷ്‌ ചോദിച്ചു : 'എന്ത്?'
ഞാന്‍ ആകെ കുഴഞ്ഞു..എങ്ങിനെ ഞാന്‍ പറയും?
'അന്നത്തെ ആ ക്ലേ മോഡെലിംഗ് ഓര്‍മയില്ലേ?'
'ഏത് ക്ലേ മോഡെലിംഗ്' എന്നായി മാഷ്‌..
കുടുങ്ങി! മാഷക്ക് അത് ഓര്‍മയെ ഇല്ല.. എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് മാഷുടെ ചായയില്‍ ഒരു ഈച്ച വീണു.. മാഷ്‌ മറ്റൊരു ചായ വേണമെന്നു കടക്കാരനോട് പറയുമ്പോള്‍ അതുവഴി വന്ന ബസ്സില്‍ ചാടിക്കയറി ഞാന്‍ രക്ഷപ്പെട്ടുകളഞ്ഞു..
മാഷ്‌ പറഞ്ഞതു ശരിയാണെന്ന് പിന്നെ മനസ്സിലായി.. ശരിക്കും ഭൂമി പോലെ ഉരുണ്ടു എഴുന്നുനില്‍ക്കുന്ന മുലകള്‍ ആര്‍ക്കുമില്ല.. പിന്നെ ഞാന്‍ അന്ന് കണ്ടതോ? മനസ്സിന് കിട്ടിയ ഒരു മായക്കാഴ്ച ആയിരുന്നോ അത്?
ഇക്കാര്യം പിന്നീട് ഞാന്‍ പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു കൂട്ടുകാരിയോട് പറഞ്ഞു..
ഉടനെ അവള്‍ അവളുടെ ചുരിദാറിന്റെ ഷാള്‍ നേരെയാക്കി.. മുഖം ചുവന്നു.. പിന്നെ പരിഭവത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നടന്നു..

കണ്ട മുലകള്‍, കാണാത്ത മുലകള്‍..

2008-08-28T20:53:00.004+05:30

നാലാം ക്ലാസ്സില്‍ വെച്ചു തോടന്നൂരില്‍ നടന്ന ബാലകലോല്‍സവത്തില്‍ പങ്കെടുക്കുവാന്‍ വേണ്ടി ഗംഗാധരന്‍ മാഷാണ് ചിത്രകലയുടെ ആദ്യ പാഠം പറഞ്ഞു തന്നത്.. അതില്‍ പിന്നീട് കിട്ടിയ നിരവധി സമ്മാനങ്ങള്‍ കാരണമാവണം, ഒരു കലാകാരന്‍ എന്ന പേരു നാട്ടുകാരും കൂട്ടുകാരും അനുവദിച്ചു തന്നിരുന്നു. പിന്നെ നാട്ടില്‍ DYFI യുടെ ബോര്‍ഡുകളും പോസ്റെരുകളും എഴുതി എഴുതി നാടാകെ എന്റെ ആര്‍ട്ട് ഗാലറി ആയി മാറി, കുറച്ചു കാലത്തേക്കെങ്കിലും.. ഹൈ സ്കൂളില്‍ വെച്ചും കോളേജില്‍ വെച്ചും വീണ്ടും സമ്മാനങ്ങള്‍ കിട്ടി.. ഞങ്ങള്‍ നാട്ടില്‍ ഒരു കലാസമിതി ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു.. 'സംഘം' എന്നായിരുന്നു അതിന്റെ പേര്.. കലാ കായിക രംഗങ്ങളില്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുകയായിരുന്നു, ഞങ്ങള്‍.. അന്നൊക്കെ 'കേരളോല്‍സവം ' വളരെ നന്നായി നടക്കാറുള്ള കാലമായിരുന്നു, അത്.. സംഘത്തെ പ്രതിനിധീകരിച്ചു ഞാന്‍ എല്ലാ വര്‍ഷവും കേരളോല്സവത്തില്‍് പങ്കെടുക്കാരുണ്ടായിരുന്നു. പ്രധാനമായും പെന്‍സില്‍ ഡ്രോയിംഗ് , ക്ലേ മോഡെലിംഗ് , പെയിന്റിംഗ്, കഥ, ഉപന്യാസം തുടങ്ങിയവയിലാണ് പങ്കെടുക്കാറ്.. വരയില്‍ എല്ലായ്പ്പോഴും വള്ളിക്കാട്ടെ ബേബി രാജിനായിരുന്നു ഒന്നാം സ്ഥാനം.. ചിലപ്പോള്‍ എനിക്ക് രണ്ടാം സ്ഥാനം കിട്ടാറുണ്ടായിരുന്നു.. അതാകട്ടെ, ഒന്നും എന്റെ കഴിവ് കൊണ്ടായിരുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്നതു വിനയം കൊണ്ടല്ല, മറ്റുള്ളവര്‍ എന്നെക്കാളും മോശമായിരുന്നതിനാല്‍ ആയിരുന്നു എനിക്ക് സമ്മാനം കിട്ടിയിരുന്നത് .. പക്ഷെ, ഈ ചെറിയ സമ്മാനങ്ങള്‍, ആത്മവിശ്വാസക്കുറവിന്റെ ആള്‍രൂപമായിരുന്ന എനിക്ക് പലപ്പോഴും മൃതസന്ജീവനിയായിട്ടുണ്ട്..
*******************************
അത്തവണ ഞാന്‍ ക്ലേ മോഡെലിംഗ് മല്‍സരത്തിന്‌ പങ്കെടുക്കുവാന്‍ വള്ളിക്കാട് യു.പി. സ്കൂളില്‍ എത്തി. സ്ഥലത്തെ പ്രധാന സംഘാടകനും നാടക സംവിധായകനും നടനും ചിത്രകാരനും സര്‍വോപരി അധ്യാപകനും ആയ രാഘവന്‍ മാഷാണ് മല്‍സരത്തിന്റെ വിഷയം തന്നത്. 'മാതൃ സ്നേഹം' എന്നതായിരുന്നു വിഷയം. മത്സരം തുടങ്ങി. എല്ലാവരും മണ്ണ് കുഴച്ചൊരുക്കി പണിയാന്‍ തുടങ്ങി. ഞാന്‍ ബേബി രാജിന്റെ പ്രവൃത്തി കാണുകയായിരുന്നു. അതൊന്നു കാണേണ്ടത് തന്നെയാണ്.. ചെറിയ കത്തിയും വിരലുകളും ചെറിയ ഒരു ഈര്‍ക്കിലും കൊണ്ടു കളിമണ്ണില്‍ കവിത വിരിയിക്കുകയാണ് അവന്‍.. ഒരു അമ്മയുടെ മടിയില്‍ മുലയുണ്ട് കിടക്കുന്ന ഒരു കുസൃതി കുട്ടന്‍. ഏകദേശം എല്ലാവരും അത് തന്നെ ആണ് ചെയ്യുന്നത്.. എനിക്കാണെങ്കില്‍ ഈ പണിയില്‍ അത്രയ്ക്ക് വൈദഗ്ധ്യം പോരാത്തതിനാല്‍, എന്ത് ചെയ്യുമെന്നായി, ഞാന്‍..

ഒരു ആശയം തോന്നി.. അത് ഇതായിരുന്നു : ഭൂമിയോളം വലിയ ഒരു മുല.. മുകളില്‍ എഴുന്നു നില്ക്കുന്ന മുലക്കണ്ണ്.. ജീവിതാസക്തി പൂണ്ട മനുഷ്യന്‍ ശിശുരൂപത്തില്‍ ആ മുലക്കണ്ണിലേക്ക് എത്തിപ്പിടിക്കുവാന്‍ ആയുന്നു.. എനിക്ക് തന്നെ ഒരു ആത്മവിശ്വാസം തോന്നി. ഞാന്‍ തുടങ്ങി. ഒത്ത ഗോളാകൃതിയില്‍് ഒരു മുലയുണ്ടാക്കി ... ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയുടെ രൂപം.. നന്നായി മിനുക്കിയെടുത്തു. കണ്ടപ്പോള്‍ തെല്ലു അഭിമാനം തോന്നി. കാരണം എന്റെ വര്‍ക്കായിരുന്നു, വ്യത്യസ്തത പുലര്‍ത്തിയത്‌. പണി തീര്ത്തു കൈ കഴുകി ഫലം കാത്തിരുന്നു.. പക്ഷെ, പതിവു പോലെ എനിക്ക് രണ്ടാം സ്ഥാനം തന്നെ. ചെറിയൊരു വിഷമം തോന്നി.. ബേബി രാജിനെ അഭിനന്ദിച്ചു ഞാന്‍ പുറത്തേക്കിറങ്ങി. അപ്പോള്‍, രാഘവന്‍ മാഷുണ്ട് മാവിന്‍ ചുവട്ടില്‍ നില്ക്കുന്നു. എന്നെ കണ്ടപ്പോള്‍ അടുത്ത് വിളിച്ചു പറഞ്ഞു:

'എടാ, കലാകാരനാണെന്ന് പറഞ്ഞു നടന്നാല്‍ പോര, നിരീക്ഷണം വേണം.. പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള്‍ കൊണ്ടു അറിയുന്നതെല്ലാം കലാകാരന്‍ മനസ്സിലെക്കെടുക്കും.. ആ മനസ്സില്‍ നിന്നാണ് കല വരേണ്ടത്..'

സത്യം പറഞ്ഞാല്‍ എനിക്കൊന്നും മനസ്സിലായില്ല.. പുറത്തേക്കിറങ്ങിയ ഞാന്‍ തിരിച്ചു കയറി.. എന്താണ് രാഘവന്‍ മാഷ്‌ ഉദ്ദേശിച്ചത്? പേര് കേട്ട ഒരു നിഷേധിയായ മാഷോട് ഒന്നും ചോദിക്കുവാന്‍ ധൈര്യം വന്നില്ല. വൈകുന്നേരം വരെ അവിടെ തിരിഞ്ഞു കളിച്ചു പോകാന്‍ നേരം നോക്കിയപ്പോള്‍ രാഘവന്‍ മാഷ്‌ പുറത്തു റോഡരികില്‍ ഒരു തടിപ്പുറത്തു ഇരുന്നു സിഗരട്ട് വലിക്കുകയാണ്‌. എന്നെ തന്നെയാണ് നോക്കുന്നതെന്നും, മുഖത്തുള്ളത്‌ ഒരു പുഞ്ചിരിയാണെന്നും ഉറപ്പുവരുത്തിയ ശേഷം ഞാന്‍ മാഷുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. എന്നോട് അടുത്തിരിക്കുവാന്‍ പറഞ്ഞു. പിന്നെ പതിയെ എന്നോട് ചോദിച്ചു:

' ഞാന്‍ പലതരം മുലകള്‍ കണ്ടിട്ടുണ്ട്.. എന്നാല്‍ നീ ഉണ്ടാക്കിവെച്ച തരത്തില്‍ ഒരെണ്ണം ഞാന്‍ ഇന്നുവരെ കണ്ടിട്ടില്ല.. നീ കണ്ടിട്ടുണ്ടോടാ? അല്ലെങ്കില്‍ നീ ഏതെങ്കിലും മുല ഇതുവരെ കണ്ടിട്ടുണ്ടോ?'

മടിച്ചു മടിച്ചു ഈ പതിനെട്ടുകാരന്‍ പറഞ്ഞു : 'കണ്ടിട്ടില്ല മാഷേ..'
നിനക്കെത്ര വയസ്സായി എന്ന് മാഷ്‌ ചോദിച്ചപ്പോള്‍ ഞാനെന്റെ വയസ്സ് പറഞ്ഞു.
അനന്തരം മാഷ്‌ 'അയ്യേ' എന്ന് മൂക്കത്ത്‌ വിരല്‍ വെച്ചു.. എന്നിട്ട് പറഞ്ഞു :'പോടാ.. പോടാ.. '
***************************
വീട്ടിലേക്ക് നടക്കുമ്പോള്‍ മാഷുടെ 'അയ്യേ' എന്ന കളിയാക്കല്‍ മനസ്സില്‍ കിടന്നു കളിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു . അന്നുവരെ അനാവൃതമായ മുലകള്‍ കണ്ടിട്ടില്ല എന്നത് സത്യം തന്നെ. പക്ഷെ, അത് ഇത്രയും വലിയ പ്രശ്നമാണ് എന്ന് തോന്നിയിരുന്നില്ല . മുലകള്‍ കാണേണ്ടതുതന്നെയാണ് എന്ന് എനിക്ക് തോന്നി തുടങ്ങി.. ചുരുങ്ങിയത് ഒരു കലാകാരന്‍ എന്ന നിലയ്ക്കെങ്കിലും മുലകള്‍ കാണേണ്ടതുണ്ട്. മുലകള്‍ കാണാതിരിക്കുക എന്നത് വളരെ അസ്വാഭാവികമായ ഒരു കാര്യം തന്നെ.. കാണാറുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷെ, അത്രയ്ക്ക് ശ്രദ്ധിക്കാറുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഏതായാലും ഇനി കാണുക തന്നെ.. ഒരു അവസരവും ഇനി കളയില്ല എന്ന് മനസ്സില്‍ ഉറപ്പിച്ചു. അങ്ങനെ എന്നെ ആരും കളിയാക്കണ്ട..

കണ്ണുകള്‍ മുലകള്‍ തേടി നടന്നു.. പ്രായം ചെന്നവരും കുപ്പായമിടാതവരുമായ മാതുവമ്മയുടെയും ലക്ഷ്മിയമ്മയുടെയും ചായപ്പോഞ്ഞി പോലുള്ള തൂങ്ങിയാടുന്ന മുലകള്‍ മുറ്റമടിക്കുമ്പോള്‍ ഇരുവശങ്ങളിലേക്കും ആടുന്നത് കൌതുകത്തോടെ നോക്കിനിന്നു. ചെറുപ്പക്കാരികളായ കൊശവത്തികള്‍് വെയിലില്‍ തളര്‍ന്നു തലയില്‍ കലവും പേറി നടക്കുമ്പോള്‍, അവരുടെ ശോഷിച്ച മാറില്‍, അയഞ്ഞ ബ്ലൌസിന്നടിയില്‍ മുലകളുടെ ആകൃതിക്കുവേണ്ടി ഞാന്‍ പരതി.. സുന്ദരികളായ കൂട്ടുകാരികളെ കാണുമ്പോള്‍ കണ്‍ കോണിലൂടെ ഞാനവയെ നോക്കാതെ നോക്കി..കാണുന്ന ഇത്തിരിക്കാഴ്ച്ചകള്ക്കിടയില്‍് നിന്നും ഞാനെന്റെ ഭാവനയില്‍ അനാവൃതമായ മാറിടം കാണാന്‍ തുടങ്ങി. പക്ഷെ, എനിക്ക് ഒരു മുല ശരിക്കും കാണാന്‍ ഏറെ കാലം ശ്രമിച്ചിട്ടും കഴിഞ്ഞില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ രാഘവന്‍ മാഷേ കാണുമ്പോള്‍ ഒരുതരം പേടി തോന്നിയിരുന്നു.. മാഷെങ്ങാനും ചോദിക്കുമോ, എടാ, നീ കണ്ടോ? എന്ന്?

അങ്ങനെയിരിക്കെ, ഒരു ദിവസം ഞാന്‍ തിരുന്നാവായില്‍ പോയി.. അച്ഛന്റെ കൂടെ ഒരു ബലികര്‍മതിനായി പോയതായിരുന്നു.. പുലര്‍ച്ചെ തിരുന്നാവായയില്‍ എത്തി. ഒരു കര്‍മിയെ കണ്ടുപിടിച്ചു കര്‍മങ്ങള്‍ ചെയ്യാനായി അച്ഛന്‍ പുഴയില്‍ ഇറങ്ങി.. ഞാനും ഇറങ്ങി. നല്ല തണുപ്പുള്ള പുലര്‍കാലം. ഭാരതപ്പുഴ അവിടവിടെയായി ഒഴുകിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആ മണല്പ്പരപ്പില്‍നിന്നും മേലോട്ട് നോക്കിയപ്പോള്‍ കുഞ്ഞു വെള്ള മേഘങ്ങളെ സിന്ദൂരമണിയിച്ചു കൊണ്ടു പകല്‍ അകലെനിന്നും വരുന്നതു കണ്ടു.. മായികമായ ഒരു അന്തരീക്ഷം. അച്ചന് കര്‍മങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊടുക്കുന്നതിനിടയില്‍ നമ്മുടെ കര്‍മി അയാളുടെ പ്രാരാബ്ദങ്ങള്‍ പറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.. അല്‍പസമയം കൊണ്ടു കര്‍മങ്ങള്‍ കഴിഞ്ഞു . അയാള്‍ക്ക്‌ പൈസ കൊടുത്തു യാത്രപറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ മടങ്ങി. വണ്ടിക്കടുത്തെത്തി അച്ഛന്‍ വസ്ത്രം മാറുമ്പോഴേക്കും ഒന്നു നടക്കാമെന്ന് കരുതി ഞാന്‍ അരണ്ട വെട്ടത്തിലേക്കു നടന്നു.. ഒരു പത്തടിയെ നടന്നുള്ളൂ ... എന്നെ പിടിച്ചു കുലുക്കിക്കൊണ്ട്‌ ഞാന്‍ ആ കാഴ്ച കണ്ടു.. ഒരു ടെമ്പോ വാനിനകതുള്ള അരണ്ട മഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍ ഒരു യുവതി വസ്ത്രം മാറുകയാണ്.. ബ്ലൌസ് ഇടാന്‍ വേണ്ടി ഉയര്‍ത്തിയ കൈകള്‍ താഴാനെടുത്ത ഒരു നിമിഷ മാത്രയില്‍ ഞാന്‍ അത് കണ്ടു.. ചെന്തെങ്ങിന്‍ ഇളനീര്‍ പോലത്തെ മുലകള്‍.. ശരിക്കും ഉരുണ്ടു എഴുന്നുനില്‍ക്കുന്ന മുലകള്‍.. അവയില്‍ നിന്നും മുലക്കണ്ണ് തുറിച്ചു നിന്നു.. ശരിക്കും ഞാന്‍ കളിമണ്ണില്‍ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത അതെ മുല..കയ്യും കാലും കുഴയുന്നതുപോലെ തോന്നി.. ദൂരെ നിന്നും അച്ഛന്റെ വിളി കേള്‍ക്കുന്നത് ഒരു ഗുഹയില്‍നിന്നും വിളിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.. അത്രയ്ക്ക് അമ്പരന്നു പോയിരുന്നു , ഞാന്‍.
*********************
അടുത്ത ഒഴിവുദിവസം ഞാന്‍ രാഘവന്‍ മാഷേ തിരഞ്ഞു ചെന്നു. മാഷ്‌ അടുത്തുള്ള ചായപ്പീടികയിലിരുന്നു ചായ കുടിക്കുകയായിരുന്നു.. എനിക്കും ഒരു ചായക്ക് പറഞ്ഞ ശേഷം, എന്നോട് ചോദിച്ചു :
'എന്താടാ? '
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: 'മാഷേ, അത് മാഷ്‌ പറഞ്ഞതു ശരിയല്ല.. അത് ഞാന്‍ ഉണ്ടാക്കിയത് പോലെ തന്നെയാണല്ലോ..'
മാഷ്‌ ചോദിച്ചു : 'എന്ത്?'
ഞാന്‍ ആകെ കുഴഞ്ഞു..എങ്ങിനെ ഞാന്‍ പറയും?
'അന്നത്തെ ആ ക്ലേ മോഡെലിംഗ് ഓര്‍മയില്ലേ?'
'ഏത് ക്ലേ മോഡെലിംഗ്' എന്നായി മാഷ്‌..
കുടുങ്ങി! മാഷക്ക് അത് ഓര്‍മയെ ഇല്ല.. എന്റെ ഭാഗ്യത്തിന് മാഷുടെ ചായയില്‍ ഒരു ഈച്ച വീണു.. മാഷ്‌ മറ്റൊരു ചായ വേണമെന്നു കടക്കാരനോട് പറയുമ്പോള്‍ അതുവഴി വന്ന ബസ്സില്‍ ചാടിക്കയറി ഞാന്‍ രക്ഷപ്പെട്ടുകളഞ്ഞു..
മാഷ്‌ പറഞ്ഞതു ശരിയാണെന്ന് പിന്നെ മനസ്സിലായി.. ശരിക്കും ഭൂമി പോലെ ഉരുണ്ടു എഴുന്നുനില്‍ക്കുന്ന മുലകള്‍ ആര്‍ക്കുമില്ല.. പിന്നെ ഞാന്‍ അന്ന് കണ്ടതോ? എന്റെ ഒരു ഫാന്റസി ആയിരുന്നോ അത്?

അറിഞ്ഞും അറിയാതെയും..

2008-08-19T10:45:00.004+05:30

ഒരു ദിവസം സ്കൂളില്‍ നിന്നും വന്നപ്പോള്‍, പതിവുപോലെ നന്നായി വിശക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ, ഇല്ലിക്കാടിന്നടുത്തെ അരിപ്പൂചെടിയ്ക്കടുതുനിന്നും നോക്കിയപ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ കുറെ ആളുകള്‍ നില്ക്കുന്നത് കണ്ടു. അരിപ്പൂവിന്റെ കറുപ്പ് നിറമുള്ള കായ്കള്‍ തിന്നുകൊണ്ട്‌ നടക്കുമ്പോള്‍ വീട്ടില്‍ പതിവില്ലാതെ ആള്‍ക്കൂട്ടം വന്നതെങ്ങിനെ എന്ന് ചിന്തിക്കുകയായിരുന്നു, ഈ ഒന്നാം ക്ലാസുകാരന്‍ കുട്ടി. മുറ്റത്തേക്ക്‌ പടി കടന്നു ഇറങ്ങിയപ്പോള്‍ ആരൊക്കെയോ വന്നു കൂട്ടി കൊണ്ടുപോയി. അടുത്തവീട്ടിലെ സരോജിനിയെടതി ചായയും പലഹാരങ്ങളും തന്നു.. അമ്മയെവിടെ എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോള്‍ അച്ചാച്ചന് തീരെ സുഖമില്ല എന്ന് മറുപടി തന്നു. അച്ചാച്ചന് സുഖമില്ലായിരുന്നു. കാലില്‍ വലിയൊരു കുരു വന്നു നടക്കാന്‍ കഴിയാതെ ഇരുന്നപ്പോള്‍ ഒരു ഡോക്ടര്‍ വന്നു കുരു കീറിയത് ഒര്മയുണ്ടായിരുന്നു.. പിന്നെ എപ്പോഴും അച്ചാച്ചന് അസുഖം തന്നെ ആയിരുന്നു.. എല്ലായ്പോഴും കിടപ്പും മരുന്നുകളും.. എന്നാലും എന്തിനാണ് ഇത്രയധികം ആളുകള്‍ എന്ന് മനസ്സിലായില്ല.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തങ്കചെച്ചി വന്നു എന്നെ അടുത്ത് തന്നെയുള്ള അവരുടെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. നടക്കുമ്പോള്‍, എങ്ങിനെയാനെന്നറിയില്ല, മനസ്സില്‍ വല്ലാത്തൊരു തണുപ്പ് വന്നു വീഴുന്നത് ഞാനറിഞ്ഞു. ഒരു പേടി. മൂലയിലെ ശങ്കരന്‍ നായര്‍ മരിച്ചപ്പോള്‍ ഇതുപോലൊരു ആള്‍ക്കൂട്ടം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ. ഇവിടെ വന്നവരുടെ മുഖത്തും അതെ ഭാവങ്ങള്‍ ആണല്ലോ.. മൌനം കനത്തു നില്ക്കുന്ന മുഖങ്ങള്‍, സംസാരിക്കുമ്പോള്‍ ശബ്ദം ഉണ്ടാവാതിരിക്കുവാന്‍ എല്ലാവരും ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. കയ്യും കാലും കുഴയുന്നതുപോലെ തോന്നി.. 'തങ്കചെച്ചീ, അച്ചാച്ചന്‍ മരിച്ചുപോയോ?' കണ്ണുകള്‍ നിറച്ചുകൊണ്ട് തങ്കചെച്ചി പറഞ്ഞു : 'ഇന്റെ കുട്ടി അതൊന്നും ആലോജിക്കണ്ട.. ന്റെ കൂടെ പോരൂ.. അവടെ ഒരുപാടു കുട്ട്യോളുണ്ട് നെനക്ക് കളിക്കാന്‍..' എന്നാലും എന്റെ അച്ചാച്ചന്‍...

പിന്നെ കുറെ ദിവസങ്ങള്‍ സ്കൂളില്‍ പോയില്ല.. വീട്ടില്‍ ബലിയും ചടങ്ങുകളും ഒക്കെയായി കുറെ ദിവസങ്ങള്‍.. മുന്പ് കണ്ടവരും കാണാതവരുമായ ബന്ധുക്കള്‍.. കളിക്കാന്‍ കുറെ കൂട്ടുകാര്‍.. അച്ചാച്ചന്‍ അവിടെയൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. പിന്നെ മുറ്റത്തിനു അടുത്ത് തൊടിയില്‍ കുറച്ചു മണ്ണ് ഉയര്ന്നുകിടന്നു.. അവിടെ ദര്‍ഭപ്പുല്ലുകള്‍, തുളസി ഇലകള്‍.. വീട്ടില്‍ എല്ലാവരും എന്നെ വിശ്വസിപ്പിക്കുവാന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടെയിരുന്നു, അച്ചാച്ചന്‍ സുഖമില്ലാതെ ആശുപത്രിയില്‍ ആണ്, കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞാല്‍ വരും എന്നൊക്കെ.. ഞാന്‍ തലയാട്ടി മനസ്സിലായെന്നറിയിച്ചു..

പിന്നെ ഒരു ദിവസം അമ്മ പറഞ്ഞു, 'നീ നാളെ മുതല്‍ സ്കൂളില്‍ പോയിക്കോളൂ..' എന്നിട്ട് അടുത്ത വീട്ടിലെ നളിനിയെയും ദേവയാനിയെയും സുദേവനേയും വിളിച്ചു അമ്മ അടുത്ത ദിവസം എന്നെയും സ്കൂളില്‍ പോകുമ്പോള്‍ കൂട്ടണമെന്ന് പറഞ്ഞു.. അവരുടെ കൂടെ ആയിരുന്നു, ഞാന്‍ സ്കൂളില്‍ പോയിക്കൊണ്ടിരുന്നത്.

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ സ്ലേറ്റില്‍ അഞ്ചു വരെയുള്ള ഗുണനപ്പട്ടികകള്‍ എഴുതി. പുസ്തകങ്ങള്‍ എടുത്തു അടുക്കിവെച്ചു അതിന് കീഴെ സ്ലേറ്റ്‌ വെച്ചു. ഇലാസ്ടിക് കൊണ്ടു കെട്ടി. എന്നിട്ട് ചോറുപാത്രം ഇലാസ്ടിക്കിനുള്ളില്‍ മുറുകെ കയറ്റിവെച്ചു. വള്ളി ട്രൌസറും ഷര്‍ട്ടും ഇട്ടു. അമ്മ മുടി ചീകി തന്നു. അപ്പോള്‍ നളിനിയുടെ വിളി: 'രാജുവേ, വരണില്ലെ?' 'ദാ, വരുണൂ' എന്ന് ഞാനും.. അങ്ങനെ ഞങ്ങള്‍ നടന്നു തുടങ്ങി..

ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ നളിനി ചോദിച്ചു : 'അന്റെ അച്ചാച്ചന് എന്താ പറ്റിയത്? മൂപ്പരെ അവിടെ കാണാനില്ലല്ലോ?'
ഞാന്‍ പറഞ്ഞു : 'അച്ചാച്ചന്‍ സുഖമില്ലാതെ ഒറ്റപ്പാലത്തെ ആശുപത്രിയിലാ.. കുറച്ചു ദിവസം കഴിഞ്ഞാല്‍ വരും'
നളിനി പൊട്ടി ചിരിച്ചു:'പാവം കുട്ടി.. നിന്നോട് അവര്‍ കളവു പറഞ്ഞതാ.. നിന്റെ അച്ചാച്ചന്‍ ഇനി വരില്ല.. മരിച്ചു പോയ ആള്‍ ഇനി എങ്ങിനെയാ വരുന്നതു? അച്ചാച്ചനെ കുഴിചിടുന്നത് ഞാന്‍ കണ്ടതല്ലേ?'
ഞാന്‍ വീണ്ടും ദുര്‍ബലമായി തര്‍ക്കിച്ചു : 'അല്ലല്ല, അച്ചാച്ചന്‍ ആശുപത്രിയിലാ..'
നളിനി വീണ്ടും ചിരിച്ചു: ' എന്നാ ശരി, വരുമ്പോ എന്നെ വിളിക്കണേ.. ഒന്നു കാണാലോ..'

ഞാന്‍ നളിനിയെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു; എല്ലാവരെയും പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു.. എനിക്കറിയാമായിരുന്നുവല്ലോ, അച്ചാച്ചന്‍ മരിച്ചുപോയി എന്ന്..

പ്രണയമോ പാട്ടോ, ഏതാണ് ആദ്യം പൂത്തത്..?

2008-08-07T13:15:00.002+05:30

എപ്പോഴും തോന്നിയിരുന്ന ഒരു സംശയമാണ്.. ഏതാണ് ആദ്യം പൂത്തത്, പ്രണയമോ പാട്ടോ?
മനസ്സില്‍ പ്രണയം ഉള്ള ആര്ക്കും അനുരാഗ ഗാനങ്ങളെ ആത്മാവില്‍ കൊണ്ടുനടക്കാതെ കഴിയില്ല.. ഓരോ വാക്കുകള്‍ ആലപിക്കപ്പെടുമ്പോഴും മനസ്സില്‍ മുള്ള് തറച്ചു കയറും .. ചിലപ്പോള്‍ തേന്‍ കിനിയും.. മറ്റു ചിലപ്പോള്‍ രക്തം പൊടിയും.. രണ്ടാം ക്ലാസ്സില്‍ പഠിക്കുമ്പോള്‍, വാടകവീട്ടിലെ ചെറിയ റേഡിയോയില്‍ കേട്ട ഗാനങ്ങള്‍ ഇപ്പോഴും മനസ്സില്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. പ്രണയത്തിന്റെ ആര്‍ദ്ര ഭാവങ്ങള്‍ നിറഞ്ഞ വരികള്‍, ഒരു കാമുകനെ മനസ്സില്‍ ആവാഹിച്ചു പാടുന്ന ഗായകന്‍.. യേശുദാസിനെക്കാള്‍ ജയചന്ദ്രനെ ആയിരുന്നു, ആണ് ഇഷ്ടം. ജയചന്ദ്രന്‍ പാടുമ്പോള്‍, പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത തരത്തില്‍ ആലപിക്കപ്പെടുന്ന വരികളില്‍ ഭാവങ്ങള്‍ പൂത്തു നില്‍ക്കുമ്പോള്‍, എന്തുകൊണ്ടോ മനസ്സില്‍ എന്തൊക്കെയോ തോന്നിയിരുന്നു.. ഹൃദയേശ്വരീ... , അനുരാഗ ഗാനം പോലെ, ഹര്‍ഷ ബാഷ്പം തൂകി.., കരിമുകില്‍ കാട്ടിലെ.., എന്നിങ്ങനെ ജയചന്ദ്രഗാനങ്ങള്‍ കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സില്‍ അങ്ങനെ വല്ലാത്തൊരു ഭാവം ഉണര്ന്നിരുന്നത് ഞാന്‍ അറിഞ്ഞിരുന്നു.. ജീവന്‍ ഉണര്‍ന്നപ്പോള്‍ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്ന മനസ്സിലെ പ്രണയത്തിന്റെ കനല്‍ ഈ ഗാനങ്ങള്‍ ഊതി പെരുപ്പിക്കുകയായിരുന്നോ? അതോ, കുഞ്ഞു മനസ്സിന്റെ ഊഷരതയില്‍ ഈ ഗാനങ്ങള്‍ പ്രണയത്തിന്റെ വിത്ത് പാകുകയായിരുന്നോ? അതോ ഇനി സ്വതേ പ്രണയിയായ മനുഷ്യന്റെ മാനസിക ഭാവത്തിനു ചാര്‍ത്തപ്പെട്ട തൊങ്ങലുകള്‍ ആയിരുന്നോ, ഈ ഭാവഗീതങ്ങള്‍?

ഒരുപാടു പാട്ടുകളിലാണ് ജീവിക്കുന്നതെന്ന് പോലും തോന്നിപ്പോകും, ചിലപ്പോള്‍.. 'ഇന്നുമെന്റെ കണ്ണുനീരില്‍... എന്ന പാട്ടു എത്ര തവണയാണ് ഞാന്‍ ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുമ്പോള്‍ പാടിയതെന്ന് എനിക്ക് തന്നെ അറിയില്ല. ആ ഗാനം യേശുദാസ് പാടിയതിനേക്കാള്‍ നന്നായി ഞാന്‍ പാടും... (അഹങ്കാരമല്ല.. എന്റെ മനസ്സില്‍ നിന്നും നീര് ഊറ്റിയെടുക്കുന്ന വേരുകള്‍ ആ പാട്ടിനുണ്ട്.. പിന്നെ ഞാന്‍ എങ്ങിനെ പാടാതിരിക്കും?) ഹൃദയേശ്വരീ എന്ന ആ ഗാനം മലയാളം അറിയുന്ന കാമുകര്‍ ഉള്ളിടത്തോളം പാടപ്പെടും, കേള്‍ക്കപ്പെടും...

ഇപ്പോള്‍, ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുവാന്‍ പോലും നേരമില്ലാതെ എന്തിനൊക്കെയോ വേണ്ടി ജീവിക്കുമ്പോള്‍, എന്നോ കൈവിരലിടയിലൂടെ ചോര്‍ന്നു പോയ ജീവിതത്തിനു പകരം ഒരു ജീവിതമില്ല്ലായ്മയെ ഉപാസിക്കുമ്പോള്‍, ഈ ഗാനം പകര്‍ന്നുതന്ന സാന്ത്വനം എത്രയായിരുന്നു എന്ന് ഞാന്‍ അറിയുന്നുണ്ട്..

'ഒരു മഴ വില്ലായീ മാനത്തൊടുവില്‍ വിരിഞ്ഞു നില്‍ക്കുമീ വേദനകള്‍...'
എന്റെ മനസ്സറിഞ്ഞു എഴുതപ്പെട്ട വരികള്‍.. എഴുത്തുകാരനും സംഗീതകാരനും ഗായകനും ആസ്വാദകനും ഒന്നായിതീരുന്നത്‌ ഇങ്ങനെയല്ലേ? സ്നേഹത്തെയും ദുഖത്തെയും മരണത്തെയും മോഹങ്ങളെയും ഈ ജീവിതത്തെയും കൊരുത്ത എത്രയെത്ര ഗാനങ്ങള്‍.. നമ്മള്‍, മലയാളികള്‍ ഭാഗ്യം ചെയ്തവരാണെന്ന് പറയുന്നതു ശരിയാണ്.. എന്നാല്‍ എല്ലാ ഭാഷകളിലും ദേശങ്ങളിലും ഇത്തരം ഗാനങ്ങള്‍ ഉണ്ടാകും.. പണ്ടു മാത്രമല്ല, ഇപ്പോഴും ഇത്തരം ഗാനങ്ങള്‍ വരുന്നുണ്ട്.. ഷഹബാസ് അമന്റെ 'നീയും നിലാവും..' ഇഷ്ടപ്പെടുപോവും..

പിന്നെ, പ്രണയം എന്നത് ഒരു പെണ്ണിനോട് തോന്നുന്ന അനുപമമായ മോഹം മാത്രമല്ല, അത് ഒരു ജീവിത ദര്‍ശനമാണ് എന്ന് ഇപ്പോള്‍ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ട്.. ഒരു പ്രണയിക്കേ അറിഞ്ഞു ജീവിക്കാനാകൂ.. പ്രണയം ഉള്ളിന്റെയുള്ളില്‍ ഈ ജീവിതത്തോട് തന്നെയാണ്. അത് തരുന്ന സന്തോഷങ്ങളെ നമ്മള്‍ സ്വീകരിക്കുന്നുണ്ട്.. എന്നാല്‍ നമ്മള്‍ ആഞ്ഞു പുല്‍കുന്നത് ദുഖങ്ങളെ തന്നെയല്ലേ..? ജിബ്രാന്‍ പറയുന്നതുപോലെ 'പല ദുഃഖങ്ങളെയും നമ്മള്‍ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതാണ്..' ഒരുവേള, ഈ ലോകത്തെ മനോഹരമാക്കുന്നത് സങ്കടങ്ങളല്ലേ? ചിരി കുറെയൊക്കെ പുറത്താണ്.. കണ്ണീരോ, ആത്മാവ് കടഞ്ഞാലെ കിട്ടൂ..

മറ്റൊരു ഗാനത്തിന്‍ മഴവില്‍ചിറകില്‍ എന്നെ ഉയര്‍ത്തുക.. ഒരു ജന്മത്തിന്റെ സ്വര്‍ഗസീമയോളം..

ഒറ്റപ്പാലം ഓര്‍മ്മകള്‍ (2)

2008-07-17T11:20:00.000+05:30

കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പച്ചയാര്‍ന്ന പാടം.. പാടത്തിന്റെ കരയ്ക്കുള്ള പറമ്പുകളില്‍ കരിമ്പനകള്‍ തലയുയര്‍ത്തിപിടിച്ചു നിന്നു.. കറുത്ത് കറുത്ത് ആനക്കറുപ്പോളം എത്തിയ പനന്തടികള്‍.. ഇടവഴിയരുകില്‍ നിന്ന പനകളുടെ തടിയില്‍ യാത്രികരുടെ ദേഹമുരഞ്ഞു തഴമ്പ് വന്നിട്ടുണ്ട്.. കറുപ്പില്‍ മിന്നുന്ന തഴമ്പ്.. മേലെ പച്ചപ്പാര്‍ന്ന പനംപട്ടകള്‍ വികൃതി കുട്ടികളുടെ തലമുടി പോലെ എഴുന്നുനിന്നു.. കരിമ്പനകള്‍ ആ നാടിന്റെ ഭാഷയും വര്‍ണവുമായിരുന്നു.. മഴക്കാലത്ത് മഴത്തുള്ളികള്‍ പനംപട്ടയില്‍ രൌദ്ര താളമുതിര്‍ത്തു.. ഒരു വേനലിലും ഉണങ്ങാതെ നിഷേധികളായി, ആ കരിമ്പനകള്‍.. രാത്രികളില്‍, മണ്ണെണ്ണ വിളക്കുകള്‍ തളര്‍ന്നു തിരി താണപ്പോഴും, നാടു മുഴുവന്‍ ഉറങ്ങിയപ്പോഴും, ആരോടൊക്കെയോ കലമ്പിയിട്ടെന്ന പോലെ ഉള്ളുലഞ്ഞ സങ്കട നിശാസമുതിര്‍ത്തു, ആ പനകള്‍.. ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദവും വീട്ടിനു പുറകിലെ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ശബ്ദവും ഒപ്പം ഈ കരിമ്പനകളില്‍ കാറ്റു തീര്‍ക്കുന്ന നിശ്വാസങ്ങളും രാത്രികളില്‍ ഒരു ജുഗല്‍ബന്ദി തീര്ത്തു.. നിലത്തു വിരിച്ച ജമുക്കാളത്തില്‍ ജനലഴികള്‍ക്കിടയിലൂടെ അരിച്ചെത്തുന്ന നിലാവിനെ അറിഞ്ഞു കിടക്കുമ്പോള്‍, ആ കരിമ്പനകളോട് പാവം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്.. നിലാവില്‍, മഞ്ഞില്‍ വല്ലാത്ത ഒരു ഏകാന്തത മനസ്സില്‍ പേറി നില്ക്കുന്ന പാവം കരിമ്പനകള്‍.. ആ പനകളില്‍ യക്ഷികള്‍ ഉണ്ടാവും എന്ന് ആരും ഞങ്ങളോട് പറഞ്ഞിരുന്നില്ല.. അതുകൊണ്ടാവാം, അവയെ അത്രയ്ക്കിഷ്ടപ്പെട്ടുപോയത്..

സ്നേഹിക്കപ്പെടാനല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എന്തിനാണ് ആ പനകള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്കായുള്ള മധുരമാര്‍ന്ന ഇളനീരുകള്‍ പേറി നിന്നത്..?

ഇടവഴികളില്‍ വലതും ഇടത്തും വിട്ടുവിട്ട് നിന്ന പനകള്‍ക്കിടയിലൂടെ ഓടിക്കളിച്ചിരുന്നത് മനസ്സിലുണ്ട്.. നമ്മുടെ റൊണാള്ദിഞ്ഞോ പന്തുമായി പോകുന്നതുപോലെയാണ് അതെന്നു പിന്നെ തോന്നിയിട്ടുണ്ട്..

ഒറ്റപ്പാലം ഓര്‍മ്മകള്‍ (1)

2008-07-15T13:47:00.001+05:30

ഞാന്‍ ജനിച്ചത്‌ അമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ വെച്ചാണ്.. കൂടാതെ എന്റെ ആദ്യത്തെ വിദ്യാലയവും അമ്മയുടെ വീടിനടുത്തെ മുണ്ടാനാട്ടുകര ഗവണ്മെന്റ് യു പി സ്കൂളിലാണ്..
ഒറ്റപ്പാലത്തിനടുത്ത് ചെര്പുളശ്ശേരി, പാവുക്കോണത്താണ് അമ്മയുടെ വീട്. മതിലകത്ത് എന്നാണു വീട്ടുപേര്. നാലുഭാഗത്തും മലകളാല്‍ ചുറ്റപെട്ട ഒരു പ്രദേശം. വാഹന സൌകര്യം അന്ന് തീരെ ഇല്ലായിരുന്നു എന്ന് പറയാം.. കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നു കിടക്കുന്ന വയല്‍.. വെള്ളം കോരി നനയ്ക്കുവാന്‍ മുള കൊണ്ടു കെട്ടി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു സംവിധാനം പാടത്ത് ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് കാണാം .. (പേരു മറന്നുപോയി). എല്ലാ വീടുകള്‍ക്കും ചുറ്റും മുളങ്കമ്പ് കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ വേലി. വീടുകളിലെയ്ക്കുള്ള വഴിയില്‍ വലിയ മുളകള്‍ കുറുകെ കെട്ടി പടി ഉണ്ടാക്കിയിരിക്കും. പാടത്തിനോടു ചേര്ന്ന പറമ്പുകളില്‍ നിറയെ പനകള്‍ കാണാം.. രാത്രി ഈ പനകള്‍ക്ക് കാറ്റു പിടിക്കുമ്പോള്‍ പേടിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദം ഉണ്ടാകും.. വീടിനു പുറകിലെവിടെയോ ഒരു വെള്ളച്ചാട്ടം ഉണ്ടായിരുന്നു.. വലിയ അപകടമാണെന്ന് പറഞ്ഞു കുട്ടികളെ അത് കാണാന്‍ പോലും വലിയവര്‍ സമ്മതിച്ചിരുന്നില്ല.. എന്നാല്‍ ഒരു രൌദ്ര സംഗീതം പോലെ ആ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിന്റെ ഒച്ച കാതില്‍ മുഴങ്ങുന്നുണ്ട്. വാഹനമിറങ്ങി വയലിലൂടെ ഒരു രണ്ടര കിലോമീറ്റര്‍ നടക്കണം, വീടെത്തുവാന്‍.. മ്ണ്കട്ട കൊണ്ടു നിര്‍മ്മിച്ച് പനമ്പട്ടയും വൈക്കോലും കൊണ്ടു മേഞ്ഞ ഒരു ചെറിയ വീടായിരുന്നു, ഞങ്ങളുടേത്..രണ്ടു ചെറിയ മുറികളും ഒരു അടുക്കളയും ഒരു ഇടനാഴിയും പിന്നെ ഒരു വരാന്തയും. അടുക്കള കുറച്ചു താണ സ്ഥലത്താണ് നിര്മിചിട്ടുണ്ടായിരുന്നത്. ഈ വീട്ടില്‍ താമസക്കാരായി ഉണ്ടായിരുന്നത് അമ്മമ്മയും അച്ചാച്ചനും അമ്മമ്മയുടെ ഒരു ചേച്ചി (വല്യമ്മ എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വിളിക്കും) യും ആയിരുന്നു.. അമ്മ അമ്മമ്മയുടെ ഒറ്റ മോളായിരുന്നു.

ഞങ്ങളുടെ വീടിനോട് ചേര്ന്നു തൊട്ടു പിന്‍ വശത്തായി മറ്റൊരു ചെറിയ വീടുണ്ടായിരുന്നു.. അത് ചെണ്ടകൊട്ടുകാരന്‍ കേശവന്‍ നായരുടെതായിരുന്നു.. അവിടെ കേശവന്‍ നായരേ കൂടാതെ ഭാര്യ സരോജിനിയെടതിയും അവരുടെ മകള്‍ ജയശ്രീയും പിന്നെ സരോജിനിയെടതിയുടെ അമ്മയും ആണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്. വീടിനടുത്തുള്ള മറ്റൊരു വീട് സുദേവന്‍, നളിനി, ദേവയാനി എന്നിവരുടെതായിരുന്നു. മറ്റൊരു വീട് മമ്മദിക്കയുടെതായിരുന്നു.. അവിടെ മമ്മദിക്കയും മകന്‍ മുഹമ്മദും കുടുംബവുമാണ് താമസിച്ചിരുന്നത്.

ഞങ്ങളുടെ വീട്ടില്‍ കിണര്‍, കക്കൂസ്, കുളിമുറി തുടങ്ങിയ ആഡംബരങള്‍ ഒന്നും തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.. അമ്മയുടെ വീട്ടില്‍ എത്തിയാല്‍ തൂറാനുള്ള സുഖത്തെ പറ്റി അച്ഛന്‍ എപ്പോഴും അമ്മയോട് കളിയായി പറയാറുണ്ടായിരുന്നു. വീട്ടില്‍ ധാരാളം കോഴികളെ വളര്‍ത്തിയിരുന്നു. വീടിനു പുറത്തെ തിണ്ണയില്‍ ഇരുന്നാല്‍ പാടത്തുനിന്നുള്ള സമൃദ്ധമായ കാറ്റ് കിട്ടുമായിരുന്നു. അച്ഛന്‍ വന്നുകഴിഞ്ഞാല്‍ മമ്മദിക്ക ഉടനെ വീട്ടില്‍ എത്തും. പിന്നെ അവര്‍ പല കാര്യങ്ങളും പറഞ്ഞു ബീഡിയും വലിച്ചു ഏറെ നേരം ഇരിക്കും..

വീട് വൈക്കോലും പനമ്പട്ടയും കൊണ്ടു മേഞ്ഞതാനെന്നു പറഞ്ഞല്ലോ.. മഴക്കാലത്ത് മേല്‍ക്കൂരയിലെ മുളകള്‍ക്കിടയില്‍ നനഞ്ഞ തവളകള്‍ കേറിയിരിക്കും. അവ വല്ലാതെ ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കികൊണ്ടിരിക്കും.. ചിലപ്പോള്‍ നമ്മുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് എടുത്തുചാടും.. പറമ്പില്‍ വലിയ ഞാഞ്ഞൂലുകള്‍ മേഞ്ഞു നടന്നു.. ആ മണ്ണില്‍ വലിയ പുഴുക്കളും കാണപ്പെടാരുണ്ടായിരുന്നു.

നാലഞ്ചു വീടുകള്‍ക്ക് അപ്പുറം ആണ് ചോനാട്ടു തറവാട്.. അവിടെ വലിയ ഒരു കുളം ഉണ്ടായിരുന്നു.. ഞങ്ങള്‍ അവിടെ നിന്നാണ് കുളിയും അലക്കും ഒക്കെ നടത്തിയിരുന്നത്.. അവിടത്തെ ഒരു പെണ്‍കുട്ടി എന്റെ കൂടെ സ്കൂളില്‍ പഠിച്ചിരുന്നു. മറ്റൊരു കുളത്തിലും ഞങ്ങള്‍ പോകാറുണ്ടായിരുന്നു.. അല്പം ദൂരെയാണ് അന്ത്യാളന്‍ കാവ്.. അവിടെ ചെറുതെങ്കിലും മനോഹരമായ ഒരു കുളം ഉണ്ടായിരുന്നു.. തെളിഞ്ഞ വെള്ളത്തില്‍ ചെമ്പകപ്പൂക്കള്‍ വീണുകിടക്കും.. അതിനടുത്തുള്ള ചില കൂട്ടുകാരികള്‍ അമ്മ കുളിക്കാന്‍ വരുമ്പോള്‍ വര്ത്തമാനം പറയുവാന്‍ വന്നിരിക്കും.. അവര്‍ പറയാരുണ്ടായിരുന്നതോന്നും പലപ്പോഴും എനിക്ക് മനസ്സിലാകാറുണ്ടായിരുന്നില്ല..

ഞങ്ങളുടെ അങ്ങാടി അനങ്ങന്നടിയിലാണ് . ആഴ്ചയിലൊരിക്കല്‍ അമ്മമ്മ അവിടെ സാധനം വാങ്ങാന്‍ പോകുമ്പോള്‍ എന്നെയും കൊണ്ടുപോകും.. ഒരുപാടു ദൂരം നടക്കാനുണ്ടായിരുന്നു, അവിടെയ്ക്ക്.. നല്ല വെയിലത്ത്‌ പാടത്തുകൂടെയും ഇടവഴിയിലൂടെയുമുള്ള ആ യാത്രകള്‍ മനോഹരമായ ഒരു ഓര്‍മയാണ്.. രണ്ടുമൂന്നു വീടുകളില്‍ കയറി ദാഹം തീര്‍ത്തിട്ടാണ് ഞങ്ങള്‍ നടന്നുപോവുക.. ആ അങ്ങാടി ചെറിയ ഒരു അങ്ങാടി ആയിരുന്നു.. അടുത്ത് തന്നെ അനങ്ങന്‍ മല തലയുയര്‍ത്തി നിന്നു.. മലയുടെ മുകളിലുള്ള വീഴാനോരുങ്ങുകയാനെന്നു തോന്നുന്ന വലിയ പാറ എന്നെ വല്ലാതെ പേടിപ്പിച്ചു.. പിന്നെയും കുറെ കറുത്ത പാറകള്‍.. അനങ്ങന്‍ മല കാണേണ്ടത് തന്നെയാണ്..

ഇവിടെ ഒരു കവി മൌനിയാകുന്നു..

2008-07-11T11:25:00.001+05:30

രവി വയസ്സ് കൊണ്ടു എന്നെക്കാള്‍ മൂത്തതാണ്.. എന്നാല്‍ കാഴ്ചയില്‍ എന്നേക്കാള്‍ എത്രയോ ചെറുപ്പമാണ്. കഴിഞ്ഞ പത്തു വര്‍ഷമായിട്ട് രവിയ്ക്ക് വയസ്സ് കൂടിയിട്ടെയില്ല എന്ന് തോന്നും, അവനെ കാണുമ്പോള്‍.. അവന്‍ ഇടം കൈയനാണ്.. കൂട്ടുകാരെല്ലാം എപ്പോഴും അവനെ തീട്ടക്കൈയന്‍ എന്ന് വിളിച്ചു മാറ്റി നിര്‍ത്തും. എന്നാല്‍ രവിയാകട്ടെ, അവന്റെ ഇടംകൈ കൊണ്ടു പല അല്ഭുതങ്ങളും കാട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ ഇടംകൈ ഫാസ്റ്റ് ബൌളിങ്ങിനു മുന്‍പില്‍ പലപ്പോഴും പല നല്ല കളിക്കാരും വീണു.. വോളീബോള്‍ കളിക്കുമ്പോള്‍ അവന്റെ ഇടംകൈയന്‍ സ്മാഷുകള്‍ ആര്ക്കും ബ്ലോക്ക് ചെയ്യുവാന്‍ കഴിഞ്ഞില്ല. ദേഷ്യം വന്നാല്‍ ഇടംകൈ കൊണ്ടുള്ള അടി അപ്രതീക്ഷിതമായിരിക്കും.. രവിയെ ഞങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.. (അവന്, എന്തുകൊണ്ടാനെന്നറിയില്ല, 'ഒണത്തില് ' എന്ന ഒരു തിരിപ്പേരും ഉണ്ടായിരുന്നു..)

ഒരിക്കല്‍, ഞങ്ങളുടെ കലാസമിതി ഒരു കൈയെഴുത്ത് മാസിക പുറത്തിറക്കാന്‍ തീരുമാനിച്ചു. എല്ലാവരും പൊരിഞ്ഞ എഴുത്ത് തുടങ്ങി. ഓരോരുത്തരും സ്വയം ടി. പദ്മനാഭനും, ചുള്ളിക്കാടും, അഴീക്കോടും ഒക്കെയാണ് എന്ന ഭാവത്തില്‍ എഴുതാന്‍ തുടങ്ങി.. നമ്മുടെ രവിയും ഒരു കവിത എഴുതുവാന്‍ പുറപ്പെട്ടു.. ഒരു ദിവസം ഊണ് കഴിച്ചു വരാന്തയില്‍ വന്നിരുന്നു എഴുത്ത് തുടങ്ങി.. ആദ്യത്തെ രണ്ടു വരി പെട്ടെന്ന് തന്നെ വാര്‍ന്നു വീണു..

'പള്ളിക്കാട്ടില്‍ പാമ്പുകള്‍ ഇഴയുന്നു..
നിന്റെ വാര്‍മുടി ചുരുളുകള്‍ പോലെ..'

പിന്നെ ഒന്നും വരുന്നില്ല.. അവന്‍ ആഞ്ഞു ശ്രമിച്ചു നോക്കി.. എവിടെ.. കവിത വരുന്നില്ല..
ഒരു പ്രചോദനത്തിനായി അവന്‍ പല കവിതാപുസ്തകങ്ങളും മറിച്ചു നോക്കി.. തലങ്ങും വിലങ്ങും നടന്നു നോക്കി..
കവിത മാത്രം വന്നില്ല...

ഒടുവില്‍ ആ രണ്ടു വരികള്‍ക്കടിയില്‍ അവന്‍ മൂന്നു നാലു വരികളിലായി കുറെ കുത്തുകള്‍ ഇട്ടു..
അതിനടിയിലായി അവന്‍ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ ആദ്യത്തെയും അവസാനത്തെയും കവിത അവസാനിപ്പിച്ചു..

'ഇവിടെ ഒരു കവി മൌനിയാകുന്നു..'

ഈ കവിതയ്ക്ക് ശേഷം രവിയെ ഞങ്ങള്‍ 'മഹാകവി ഒണത്തില്' എന്ന് വിളിക്കാന്‍ തുടങ്ങി..

കട്ടബൊമ്മന്‍

2008-07-10T13:20:00.000+05:30

എന്റെ കൂടെ ചെറുപ്പം മുതല്‍ കളിച്ചുവളര്‍ന്നവാനാണ് വേണു.. അവന് സൂചിപൊക്കന്‍ എന്ന് ചെറുപ്പത്തില്‍ ഇരട്ടപ്പേര് (എപ്പേര് എന്ന് ഞങ്ങള്‍ വടകരക്കാര്‍ പറയും). ഉണ്ടായിരുന്നു.. സൂചിപൊക്കാന്‍ എന്ന് പറഞ്ഞാല്‍ ചെറിയ ഒരുതരം തുമ്പിയാണ്.. ഞങ്ങളുടെ നാടു വോളീബോള്‍ - ന്റെ നാടാണ്.. ഒരു കൊല്ലം മധ്യവേനലവധിക്ക് ഞങ്ങള്‍ ഫുട്ബോള്‍ കളിക്കുവാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.. കൊയ്ത്തു കഴിഞ്ഞ പാടത്തിന്റെ ഒരുവശം മുഴുവന്‍ കട്ടിയുള്ള മങ്കട്ടകള്‍ ആണ് .. ആ വശത്ത് കളിക്കുവാന്‍ ആര്ക്കും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.. കാരണം, കട്ടകള്‍ക്ക് ഇടയിലൂടെ പന്തുകൊണ്ട് ഓടുവാന്‍ വലിയ വിഷമമായിരുന്നു.. എന്നാല്‍ ഈ വേണു ആ വശം വല്ലാതെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.. അവന്‍ ആ കട്ടകള്‍ക്കിടയിലൂടെ പന്തും കൊണ്ടു കുതിച്ചുപോകും.. അല്‍ഭുതകരമായ കാഴ്ചയായിരുന്നു, അത്.. അങ്ങനെ, ഏത് ടീമില്‍ കളിച്ചാലും അവന്‍ കളിക്കളത്തിന്റെ ആ ഭാഗത്ത് നിയോഗിക്കപ്പെട്ടു.. അങ്ങനെ കട്ടകളുടെ ആ പ്രിയ തോഴന് ഞങ്ങള്‍ 'കട്ടബൊമ്മന്‍' എന്ന് പേരിട്ടു...
കൈരളി ചാനലിലെ കോഴിക്കോട് റിപ്പോര്‍ട്ടര്‍ ബിജു ഈ കളിക്കളത്തില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നു.. മേല്‍ പറഞ്ഞതു സത്യം തന്നെയാണേ.. സംശയമുള്ളവര്‍ ബിജുവിനോട് ചോദിച്ചുനോക്കൂ..

പദ്മനാഭനെ കണ്ടപ്പോള്‍...

2008-06-28T19:38:00.000+05:30

പത്തു പതിനൊന്നു വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു മുമ്പാണ് .. ഞാന്‍ കോഴികോട്ടു ജോലി നോക്കിയിരുന്ന കാലം.. ഒരു ദിവസം വൈകിട്ട് ഞാന്‍ വടകരയ്ക്ക് ട്രെയിന്‍ പിടിക്കുവാന്‍ റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ ഓടി എത്തിയപ്പോള്‍ കണ്ടത് ട്രെയിനിന്റെ പുറകിലെ ഗുണന ചിഹ്നം അകന്നു പോകുന്നതാണ് .. ആകെ നിരാശനായി... അന്ന് ഒരു വോളീബോള്‍ മാച്ചില്‍ കളിക്കെണ്ടതിനാല്‍ അല്പം നേരത്തെ ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു .. ഇനിയിപ്പോള്‍ കളി നടക്കില്ല എന്ന് നിനച്ചു തിരക്കൊഴിഞ്ഞ പ്ലാറ്റ്ഫോമില്‍ ഒഴിഞ്ഞ ബെന്ചില്‍ ഇരുന്നു... കുറച്ചു നേരം അലസമായി ദൂരേക്ക്‌ നോക്കിയിരുന്നു .. പിന്നെ വലതു ഭാഗത്തേക്ക്‌ നോക്കിയപ്പോള്‍, ആരാണ് ആ സിമന്റ് ബെന്ചില്‍ ഇരിക്കുന്നത്? എന്റമ്മോ! ആരാണത്? T. പദ്മനാഭന്‍! വശ കാഴ്ച്ചയായതിനാല്‍ ഉറപ്പുവരുത്തുവാന്‍ വേണ്ടി അടുത്തുകൂടെ രണ്ടുവട്ടം അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു... പദ്മനാഭന്‍ തന്നെ.. ഞാനാണെങ്കില്‍ ആ കഥകളുടെ ഒരു കടുത്ത ആരാധകനും.. പ്രകാശം പരത്തുന്ന പെണ്‍കുട്ടിയും, ഗൌരിയും ഒക്കെ മനസ്സില്‍ നിറഞ്ഞു നില്‍ക്കുകയാണ്‌.. ആ കഥകളിലോക്കെയും ഞാന്‍ എന്റെ പ്രണയത്തെ ചേര്ത്തു വെച്ചിരുന്നു..

അടുത്ത വണ്ടി വരാന്‍ ഇനിയും കുറെ സമയം എടുക്കും.. ഞാനും ഒറ്റയ്ക്ക്, പദ്മനാഭനും ഒറ്റയ്ക്ക്.. കുറച്ചുനേരം സംസാരിചിരുന്നലോ? കഥകളെപ്പറ്റി ചോദിക്കാം.. എന്നാല്‍ ധൈര്യം വന്നില്ല.. ആളൊരു ചൂടനാണെന്ന് പ്രസിദ്ധമാണല്ലോ.. ഒരുതവണ അരികില്‍ ചെന്നിരിക്കുവാന്‍ എഴുന്നെട്ടതാണ്.. വീണ്ടും ഇരുന്നു.. അദ്ദേഹം അകലെ ഒരു ബിന്ദുവിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി ഇരുപ്പാണ്.. എന്തൊക്കെയാവും ആ മനസ്സില്‍? സങ്കല്പിക്കുവാനെ കഴിഞ്ഞില്ല...

പദ്മനാഭനെ കണ്ടത് കൂട്ടുകാരോടൊക്കെ പറയണം.. എന്നാല്‍ അവരൊന്നും വിശ്വസിക്കില്ല.. അതിനാല്‍ ഒരു ഓട്ടോഗ്രാഫ് വാങ്ങാം.. എവിടുന്നോ ധൈര്യം സംഭരിച്ച് എഴുന്നേറ്റു... ഒട്ടോഗ്രഫുകള്‍ക്ക് എതിരായി അദ്ദേഹം എവിടെയും പറഞ്ഞതായി വായിച്ചിട്ടില്ല.. ആ ധൈര്യം ഉണ്ടായിരുന്നു.. ബാഗില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു പുസ്തകം തുറന്നു അവസാനത്തെ പേജ് എടുത്തു നിവര്‍ത്തി... അരികില്‍ ചെന്നു ചോദിച്ചു :
പദ്മനാഭന്‍... അല്ലെ?
ഗാംഭീര്യത്തോടെ :
അതെ
ഒരു ഓട്ടോഗ്രാഫ് തരാമോ?
ഞാന്‍ നീട്ടിപിടിച്ച പുസ്തകം വാങ്ങി, അദ്ദേഹം കീശയില്‍ നിന്നും പേന എടുത്തു എഴുതി :
'ആശംസകള്‍. സ്നേഹത്തോടെ, പദ്മനാഭന്‍ (ഒപ്പ്)'
മടക്കിതന്നു.. പേന കീശയില്‍ കുത്തുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ചോദിച്ചു:
കണ്ണൂരെക്കണോ?
അതെ..
ഇവിടെ?
ഒരു പരിപാടി ഉണ്ടായിരുന്നു..
പിന്നെ ഒന്നും ചോദിക്കുവാന്‍ തോന്നിയില്ല..
തിരികെ വന്നു പഴയ സ്ഥലത്ത് ഇരുന്നു..
വണ്ടി വരും വരെ അദ്ധേഹത്തെ തന്നെ നോക്കി ഇരുന്നു.
ഒരു പാറ പോലെ ഉറച്ച മനുഷ്യന്‍..
എന്നാല്‍, ആ വാക്കുകളോ... എത്ര നനുത്ത കഥകള്‍..
വല്ലാത്തൊരു വൈരുധ്യം..
അല്ലെങ്കില്‍ പ്രകൃതിയും അങ്ങനെയാണല്ലോ...
പരുക്കന്‍ പാറയില്‍നിന്നല്ലേ , തെളിനീരരുവി...

ഒരു സംശയം..

2008-06-14T09:09:00.000+05:30

ആത്മകഥയോ ആത്മകവിതയോ ശരി? ഏത് ജീവിതതിലാണ് കവിതയില്ലാത്തത്? കഥയില്ലാത്തത്?

സൈക്കിള് ഇങ്ങനെയും പഠിക്കാം..

2008-06-13T06:31:00.000+05:30

ഞാന് ആറാം ക്ളാസ്സില് പഠിക്കുമ്പോഴാണ് സൈക്കിള് പഠിക്കുന്നത്.. സൈക്കിള് പഠിക്കനമെന്നത് വീട്ടില് പറയാന് തോന്നിയില്ല.. അന്ന് വാടക വീട്ടിലായിരുന്നു ഞങ്ങള് താമസിച്ചിരുന്നത്.. എന്റെ പ്രിയപെട്ട കൂട്ടുകാരയിരുന്ന രവിയും ഇസ്മയിലും ആണ് എന്നെ സൈക്കിള് പഠിക്കാന് സഹായിച്ചത്.. ഇസ്മായിലിന്റെ ബാപ്പ ഗള്ഫില് ആയിരുന്നു. രവിയാകട്ടെ, ഒരു തെങ്ങുകയട്ടക്കാരന്റെ മകനും. ഇസ്മയില് എന്നോടൊപ്പം മൂന്നാം ക്ലാസ്സുമുതല് ഒരുമിച്ചു പഠിച്ചതാണ്. വീട്ടിലെ ഏക സന്താനമാകയാല് അവന്റെ കയ്യില് എപ്പോഴും ധാരാളം പൈസ കാണും. സ്കൂളിന്റെ അടുത്തുള്ള നാണുഏട്ടന്റെ കടയില് അര സൈക്കിള് വാടകയ്ക്ക് കിട്ടും. ഇസ്മയില് സ്വന്തം പൈസ കൊടുത്തു സൈക്കിള് എടുതുതരും .. പഠനത്തില് ഒഴിച്ച് എല്ലാ കാര്യത്തിലും മുന്പനായ രവി എന്നെ പഠിപ്പിച്ചുതരും. ഇസ്മയിലിനു ഞാന് സൈക്കിള് പഠിക്കുനത് കാണുന്നത് തന്നെ ഒരു ആനന്ദമായിരുന്നു. ഉച്ചക്ക് ഭക്ഷണ സമയത്താണ് ഞങ്ങളുടെ സൈക്കിള് പഠനം. സ്കൂളിന്റെ അടുത്തുള്ള ഒരു താറിടാത്ത റോഡില് ആണ് പഠനം നടക്കുക.. അങ്ങനെ കുറച്ചു ദിവസം കൊണ്ടു ഞാന് ഏറെക്കുറെ ഒറ്റക്ക് ഓടിക്കാന് പഠിച്ചു. വീട്ടില് ഇക്കാര്യം ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. പേടിയായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം ഞാന് ഒറ്റക്ക് സൈക്കിള് ഓടിച്ചു പോകുമ്പോള് കണ്ട കാഴ്ച എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു .. ദൂരെയുള്ള വളവ് തിരിഞ്ഞു വരുന്നതു ആരാണ്? അച്ഛന്.. ഉള്ളു കിടുങ്ങി പോയി. വേഗം സൈക്കിളില് നിന്നും ഇറങ്ങി തിരിച്ചു ഓടിക്കാന് തുടങ്ങി.. എത്രയും വേഗം നാണുഏട്ടന്റെ പീടികയില് സൈക്കിള് ഏല്പിച്ചു സ്കൂളില് എത്തണം.. അച്ചനെങ്ങാന് സ്കൂളില് വന്നാലോ? ഭാസ്കരന് മാഷുടെ ചെവി തിരുമ്മല് ആലോചിച്ചുകൂട.. കൂടാതെ ഒരുവിധം നന്നായി പഠിക്കുന്ന കുട്ടിയെന്ന നിലയില് ഞാന് ഒരു ശ്രധാപാത്രമായിരുന്നു താനും.. വളരെ വേഗതിലായിരുന്നു ഞാന് ഓടിച്ചിരുന്നത്.. റോഡിന്റെ ഇരു വശത്തും പാടമായിരുന്നു.. വെള്ളരി കൃഷിക്ക് വേണ്ടി കുഴിച്ചു വെച്ചിരുന്ന കുഴികളിലോന്നിലേക്ക് ഞാനും സൈക്കിളും കൂടി വീണു.. പിന്നെ സൈക്കിള് എടുത്തു പൊക്കി പോകാന് സമയമില്ല.. ഞാന് കുഴിയില് അമര്ന്നു കിടന്നു.. അല്പസമയതിനകം അച്ഛന് റോഡിലൂടെ നടന്നു പോയി.. കുറച്ചു സമയത്തിന് ശേഷം ഞാന് സൈക്കിള് എടുത്തു നാണുഏട്ടന്റെ കടയില് കൊടുത്തു. സൈക്കിളിന്റെ ചില പാര്ടുകള് നഷ്ടപെടുകയും പൊട്ടിപോകുകയും ചെയ്തിരുന്നു. അതിന്റെ നഷ്ടപരിഹാരവും ഇസ്മയില് കൊടുത്തു.. അന്ന് പെടിച്ചുകൊണ്ടാണ് വീട്ടില് പോയത്.. പക്ഷെ ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല..

പിന്നെ ഡിഗ്രി രണ്ടാം വര്ഷത്തിനു പഠിക്കുമ്പോള് ഒരു സെക്കന്റ് ഹാന്ഡ് സൈക്കിള് വാങ്ങി ഓടിച്ചു വന്നപ്പോളാണ് വീട്ടില് അറിയുന്നത്, ഈ വിദ്യ എനിക്കറിയാമായിരുന്നു എന്നത്..

പക്ഷെ എന്റെ ധാരണകള് ശരിയായിരുന്നോ? അച്ചന് അതിന് മുന്പ് തന്നെ അറിയാമയിരുന്നോ?

ജീവിതം : റിഹേഴ്സല് ഇല്ലാത്ത നാടകം ...

2008-05-05T23:31:00.000+05:30

ആമുഖം :
36 വയസ്സായി.. ഒരു ക്രമവുമില്ലാതെ അനുഭവങ്ങള് ജീവിതത്തില് സംഭവിക്കുകയാണ്.. പലതും സങ്കടപ്പെടുത്തുന്നവ.. ഏറ്റവും അനിശ്ചിതമായാതേം സംഭവിക്കുകയുള്ളൂ എന്ന് ഇപ്പോള് എനിക്കറിയാം.. റിഹേഴ്സല് ചെയ്യാതെ നേരിട്ടു അഭിനയിക്കെണ്ടുന്ന ഒരു നാടകം ആണ് ഈ ജീവിതം എന്നും അറിയാം.. എന്റെ ജീവിതത്തിലും ചിലതൊക്കെയുണ്ട്, മറ്റുള്ളവര് അറിയേണ്ടതായിട്ട്.. എന്ന് പറഞ്ഞാല്, ഈ പുതിയ ബ്ലോഗ് കൊണ്ടു ഞാന് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് ചില ഓര്മകള് പങ്കുവെക്കുവാനാണ്... അല്ല, ഈ മുപ്പതാറുകാരന് ആത്മ കഥ എഴുതുവാന് പുറപ്പെടുകയാണോ എന്ന് ഉള്ളില് തോന്നുന്നില്ലേ? എന്നാല് അത് തന്നെയാണ് ഉദ്ദേശ്യം....

അലിഞ്ഞലിഞ്ഞു പോം അരിയ ജന്മമാം
പവിഴ്ദ്വീപില് ഞാനിരിപ്പതെന്തിണോ...?